take five and walk in the rain

როცა ვაგზალზე მისულებმა აღმოვაჩინეთ, რომ მატარებელი ჯერ 45 წუთით, მერე 60-ით აგვიანებდა, ხელი ჩავიქნიეთ ერფურტში წასვლაზე და ისევ ვაიმარისკენ ვიბრუნეთ პირი.

ალბათ სულ რამდენიმე ათეული სტუდენტი თუ მოიძებნება ვაიმარში ახლა, აქედანაც ნაწილი სახლში დაბრუნებული ვაიმარელები არიან და ალბათ ერთადერთი ადგილი სადაც აპოკალიფსის მეორე დღეს დამსგავსებულ ქალაქში შეიძლება სიცოცხლის ნიშანწყალი იპოვო ც-ქელერია

და ჩვენც მივედით და ჩავისუნთქეთ ეს ერთადერთი ცოცხალი ადგილი თავისი ხმამაღალი მუსიკით, კვამლით, ლუდით და ხალხის ხმებით.


როცა ღამის სამ საათზე სიგარეტის ბოლით და სიცხით სავსე ჩახურებული ბარიდან გამოდიხარ და სუფთა ჰაერისგან თავბრუ გეხვევა.

როცა ღამის სამ საათზე ქუჩაში კი არა მთელ ქალაქშიც გგონია, რომ ადამიანი აღარაა დარჩენილი, მიუყვები წვიმაში ქუჩებს წყნარი ჯაზის და სველ ასფალტზე არეკლილი ლამპიონების ფონზე და ხვდები, რომ ეს ყველაფერი იმისთვისაა შექმნილი, რომ შენ ზუსტად ღამის სამ საათზე აქ გაგევლო და სიამოვნებისგან თვალების დახამხამებაც კი დაგვიწყნოდა.


ეს, ოღონდ უფრო წყნარი ვერსია

სიგარეტი იმისთვისაა შექმნილი, რომ სუფთა ჰაერი მეტად დააფასო
წვიმა იმისთვისაა შექმნილი, რომ ღამის ქუჩებიდან სახლში დაბრუნება აღარ მოგინდეს
მატარებლები კი იმისთვისაა შექმნილი, რომ ზოგჯერ დააგვიანონ : )