იცით რა უნდა ჰკითხოთ ავტობუსის
კონტროლიორს, როცა უკვე აღარც კი იცი მერამდენე ავტობუსში ადიხარ და დილით ჩარიცხული თანხის ნაშთი სამგზავრო ბარათზე უკვე ორნიშნა ხდება? -უკაცრავად, ზედმეტი ბილეთი ხომ არ გაქვთ?
დღეს უცნაური დღე იყო :) 20 დან 27 სექტემბრამდე ჩვენთან თურქი სტუდენტები ჩამოდიან, ვაკეთებთ ერთკვირიან ვორკშოპს "კალას მიმოხილვა", რომელიც "გალათას" მეორე ნაწილად შეიძლება ჩაითვალოს. მოკლედ ჩამოდიან თურქები, შეიძლება აზერები და სომხებიც და წინ ერთი ძალიან აქტიური, მხიარული, ნაყოფიერი და კეთილმეზობლური კვირა გველის - მანამდე, კი ძალიან ბევრი საორგანიზაციო საკითხია მოსაგვარებელი. მე ვეხმარები ელენეს შეძლებისდაგვარად, გეგმის შემუშავებაში, იდეების დამუშავებაში, ვამხიარულებ და ვეხმარები (სიამოვნებით, ოღონდაც მე საკანცელარიო მაღაზიაში მაყიდინე რამე) საკანცელარიო ნივთების ზიდვაში. და აი დღეს, მთელი დღე დავრბოდით, მერე უკვე დავღოღავდით მაღაზიებს შორის, არაფრით, აააარაფრის ფასად არ გირჩევთ სწავლის დაწყების წინა დღეს ბაზრობაზე სახაზავების ან თუნდაც უბრალო კალმების საყიდლად წასვლას - ეს იყო ს ა გ ი ჟ ე თ ი,
ყველაზე საოცრება ის იყო, რომ გამყიდველებს ეზარებოდათ მომსახურება. მოკლედ დიდი ხნის ამაოების შემდეგ წავედით დიღმის მასივში სასწაულის და იმის იმედით, რომ იქ იქნებოდა მარკერები და ხალხი არა - და ჰოი საოცრებავ - ჩვენი ნატვრა დიდი საკანცელარიო სამოთხის აღმოჩენაზე ახდა - ყველაფერი ვიშოვეთ და თან მომღიმარი გამყიდველების თანხლებით. და უკვე სადღაც საღამოს ხუთი საათი ხდებოდა, როცა ყველაფერი ვიყიდეთ პერგამენტის გარდა (ყველაზე კარგი პერგამენტი იყიდება კინოს სახლის მიწისქვეშაში - მთელი რულონი) და რუსთაველისკენ გადავწყვიტეთ წასვლა - აი ზუსტად მაშინ მოგვივიდა თავში აზრად ეს გენიალური შეკითხვა
კონტროლიორისადმი, ეს ზუსტად ის დროა, როცა აბსოლუტურად დაღლილი ვეღარ აზროვნებ და იცინი და იცინი ისტერიულად, მერე იქაურ მიწისქვეშაში (რომელშიც უამრავჯერ გავძვერით, სანამ დავადგინეთ, თუ რომელი მხრიდან მიდიოდა ავტობუსი რუსთაველისკენ) ერთი სიმბოლური გრაფიტი ვიპოვეთ :D
კონტროლიორმა არასწორი ნომერი გვითხრა და რუსთაველის ნაცვლად მარჯანიშვილზე ამოვყავით თავი :) სხვათა შორის აღმაშენებელი კარგადაა გაკეთებული და შეიძლება მალე ცენტრალური გამზირის ბევრი ფუნქცია შეითვისოს, საკმაოდ დიდი პოტენციალი აქვს. ასე იყო, თუ ისე მივაღწიეთ კინოს სახლამდე, პერგამენტიც ვიყიდეთ და თევისუფლებამდეც ჩავლასლასდით, იქ ოკიჩა შეგვხვდა (კალა - საზამთრო:) ) და მერე წამოვედი სახლში ჩემი საყვარელი 105 ნომრით, რომელიც ზევით ადის და იქიდან მთელი თბილისი ჩანს და ძალიან ლამაზია, განსაკუთრებით ღამით.
და მოვედი სახლში, ჩაის დალევაც კი დამავიწყდა (ახლა დავლევ) და ახლა ვწერ ამ დღევანდელი დღესავით აბდაუბდა პოსტს.
დღეს უცნაური დღე იყო - სანამ ელენეს ველოდებოდი, პოლიტექნიკურის მეტროსთან ერთ ქუჩის მუსიკოსთან ერთად ვიმღერე ბიტლზის რამდენიმე სიმღერა - ჩემი იმწუთის საუნდტრეკი : ) აი,
წითური თმა რომ აქვს - დიტო, იცით?
პროექტებზე მუშაობა მომენატრა
საბოლოო ჯამში ძალიან კარგი იყო მაინც - უბრალოდ ხვალ მივდივართ ექსკურსიაზე და მორჩა, ღამე ისევ უკან ბრუნდებიან, გული მწყდება. მაგრამ მიხარია, რომ ხვალინდელი დღე ჯერ კიდევ წინაა : ) და კიდევ მომავლის გეგმები - და ახალი ვორკშოპები - სავარაუდოდ ერევანში და ანტალიაში (განსხვავებული გრაფიკით - თემა - have fun : ) )
ძალიან, ძალიან ბევრი ვილაპარაკე დღეს სამ ენაზე - ქართულად, რუსულად და ინგლისურად და მართლა დავიღალე - და დღე დაბოლოვდა ეშმაკის ბორბლით - ყველანი ავედით და თბილისს გადმოვხედეთ თითქმის სუუულ ზევიდან - უდავოდ მშვენიერია. და კიდევ ის, რომ სახლში სულ მარტო ვარ ეს დღეები და საჭმელი არ მაქვს აბსოლუტურად არაფერი, ახლაც ცოტაოდენი მაწონი და ჰერკულესი მოვიპოვე და ვივახშმე. ძალიან მეძინება. როგორც ვატყობ ეს დღეები ძალიან დატვირთულ-დაღლილი იქნება და შემდეგ პოსტს როდის დავწერ არც კი ვიცი, თუმცა კი მინდოდა დაწვრილებით დამეწერა ვორკშოპზე
იცით რა უნდა ჰკითხოთ ავტობუსის კონტროლიორს, როცა უკვე აღარც კი იცი მერამდენე ავტობუსში ადიხარ და დილით ჩარიცხული თანხის ნაშთი სამგზავრო ბარათზე უკვე ორნიშნა ხდება? -უკაცრავად, ზედმეტი ბილეთი ხომ არ გაქვთ?
ყველაზე საოცრება ის იყო, რომ გამყიდველებს ეზარებოდათ მომსახურება. მოკლედ დიდი ხნის ამაოების შემდეგ წავედით დიღმის მასივში სასწაულის და იმის იმედით, რომ იქ იქნებოდა მარკერები და ხალხი არა - და ჰოი საოცრებავ - ჩვენი ნატვრა დიდი საკანცელარიო სამოთხის აღმოჩენაზე ახდა - ყველაფერი ვიშოვეთ და თან მომღიმარი გამყიდველების თანხლებით. და უკვე სადღაც საღამოს ხუთი საათი ხდებოდა, როცა ყველაფერი ვიყიდეთ პერგამენტის გარდა (ყველაზე კარგი პერგამენტი იყიდება კინოს სახლის მიწისქვეშაში - მთელი რულონი) და რუსთაველისკენ გადავწყვიტეთ წასვლა - აი ზუსტად მაშინ მოგვივიდა თავში აზრად ეს გენიალური შეკითხვა კონტროლიორისადმი, ეს ზუსტად ის დროა, როცა აბსოლუტურად დაღლილი ვეღარ აზროვნებ და იცინი და იცინი ისტერიულად, მერე იქაურ მიწისქვეშაში (რომელშიც უამრავჯერ გავძვერით, სანამ დავადგინეთ, თუ რომელი მხრიდან მიდიოდა ავტობუსი რუსთაველისკენ) ერთი სიმბოლური გრაფიტი ვიპოვეთ :D კონტროლიორმა არასწორი ნომერი გვითხრა და რუსთაველის ნაცვლად მარჯანიშვილზე ამოვყავით თავი :) სხვათა შორის აღმაშენებელი კარგადაა გაკეთებული და შეიძლება მალე ცენტრალური გამზირის ბევრი ფუნქცია შეითვისოს, საკმაოდ დიდი პოტენციალი აქვს. ასე იყო, თუ ისე მივაღწიეთ კინოს სახლამდე, პერგამენტიც ვიყიდეთ და თევისუფლებამდეც ჩავლასლასდით, იქ ოკიჩა შეგვხვდა (კალა - საზამთრო:) ) და მერე წამოვედი სახლში ჩემი საყვარელი 105 ნომრით, რომელიც ზევით ადის და იქიდან მთელი თბილისი ჩანს და ძალიან ლამაზია, განსაკუთრებით ღამით.
Sound of san Francisco
