დღეს მთელი დღე ერთად გავატარეთ, ექსკურსიაზე ვიყავით, ძალიან კარგი დღე იყო, მართალია თითქმის სულ ავტობუსში მოგვიწია ყოფნა, სამაგიეროდ გვქონდა გიტარა და ძალიან ბევრი ვიმღერეთ, ყველა კარგად გრძნობდა თავს, იმიტომ რომ ერთად ვიყავით, მე განსაკუთრებით, გუშინდელი პრეზენტაციის მერე, როცა მივხვდი რომ ვორქშოპი მორჩა, რაღაც შვება ვიგრძენი და გავმხიარულდი, მიუხედავად იმისა, რომ ეს თურქების წასვლასაც ნიშნავდა - იცი რა საყვარლები არიან :( დღეს რამდენჯერ ვიმღერეთ Sözlerimi Geri Alamam არც კი ვიცი :D ახლაც ეგ მაქვს ჩართული.
ვიყავით ალავერდში, წინანდალში და სიღნაღში, შეიძლება ითქვას გარბენით - რაღაც ვერსად ვერ მოვასწარით ნორმალურად შეჩერება - გარდა სიღნაღის რესტორნისა, რომელშიც მთელი დღის მშივრებმა გემრიელად ვჭამეთ და ვიცეკვეთ კიდეც. ალაზნის ველი ძალიან ამაღელვებელია, უსასრულო სივრცეს ზევიდან გადაჰყურებ და უცებ სადღაც ღრუბლებში მთის მწვერვალებს ამჩნევ. სიღნაღი ძალიან მაგარ ადგილასაა გაშენებული და ძალიან მიყვარს. და კიდევ იცი რა მოხდა :) როცა ცოტა ხნით გავიარეთ ქუჩებში, ერთერთ სახლთან მჯდარმა ბებომ უცებ ფინჯანი ყავა გამოგვიტანა და შემოგვთავაზა, ვინმეს ხომ არ უნდაო - ყურებს არ დავუჯერე, იმიტომ რომ სულ რამდენიმე წამის წინ ვინატრე, ნეტა ახლა ერთი ყლუპი ყავა დამალევინა-თქო. და მერე მაგ ბებოსგან უახალთახლესი ჩურჩხელა ვიყიდეთ, ფუმფულა და უგემრიელესი, ვისხედით გზისპირას და მივირთმევდით. მერე კიდევ ცოტა ხნით გავისეირნეთ და წამოვედით თბილისისკენ, უკვე გვაგვიანდებოდა. ქუთაი ბიზი დისკოლარ გოთურ. რა თქმა უნდა გზაში ისევ და ისევ ბევრი ვიმღერეთ, ისევ და ისევ იგივე საყვარელი სიმღერები, ოღონდ უფრო მინორული განწყობით. და ბოლოს, უკვე მატარებლის გასვლის წინ, მაინც წამომივიდა ცრემლები. ყველა ძალიან გულთბილად დავშორდით ერთმანეთს. და მორჩა.
ცხოვრება გრძელდება :) და მიხარია, რომ მე ამ ადამიანებს ვიცნობ.
და კიდევ ის, რომ ბოლოსდაბოლოს მეც გავცივდი :) ეს სოლიდარობაა დანარჩენი ყველა მონაწილისადმი :D :D და კიდევ ის, რომ მე დღეს დავიძინებ და მანამ არ გავიღვიძებ, სანამ არ გამეღვიძება :D ისე რა სასაცილო იყო, დილით მალაღურაძე რომ დავინახე თავისი დიპლომატით ხელში და ვიფიქრეთ ჩვენთან ერთად მოდის-თქო :D :D
ვიყავით ალავერდში, წინანდალში და სიღნაღში, შეიძლება ითქვას გარბენით - რაღაც ვერსად ვერ მოვასწარით ნორმალურად შეჩერება - გარდა სიღნაღის რესტორნისა, რომელშიც მთელი დღის მშივრებმა გემრიელად ვჭამეთ და ვიცეკვეთ კიდეც. ალაზნის ველი ძალიან ამაღელვებელია, უსასრულო სივრცეს ზევიდან გადაჰყურებ და უცებ სადღაც ღრუბლებში მთის მწვერვალებს ამჩნევ. სიღნაღი ძალიან მაგარ ადგილასაა გაშენებული და ძალიან მიყვარს. და კიდევ იცი რა მოხდა :) როცა ცოტა ხნით გავიარეთ ქუჩებში, ერთერთ სახლთან მჯდარმა ბებომ უცებ ფინჯანი ყავა გამოგვიტანა და შემოგვთავაზა, ვინმეს ხომ არ უნდაო - ყურებს არ დავუჯერე, იმიტომ რომ სულ რამდენიმე წამის წინ ვინატრე, ნეტა ახლა ერთი ყლუპი ყავა დამალევინა-თქო. და მერე მაგ ბებოსგან უახალთახლესი ჩურჩხელა ვიყიდეთ, ფუმფულა და უგემრიელესი, ვისხედით გზისპირას და მივირთმევდით. მერე კიდევ ცოტა ხნით გავისეირნეთ და წამოვედით თბილისისკენ, უკვე გვაგვიანდებოდა. ქუთაი ბიზი დისკოლარ გოთურ. რა თქმა უნდა გზაში ისევ და ისევ ბევრი ვიმღერეთ, ისევ და ისევ იგივე საყვარელი სიმღერები, ოღონდ უფრო მინორული განწყობით. და ბოლოს, უკვე მატარებლის გასვლის წინ, მაინც წამომივიდა ცრემლები. ყველა ძალიან გულთბილად დავშორდით ერთმანეთს. და მორჩა.
ცხოვრება გრძელდება :) და მიხარია, რომ მე ამ ადამიანებს ვიცნობ.
და კიდევ ის, რომ ბოლოსდაბოლოს მეც გავცივდი :) ეს სოლიდარობაა დანარჩენი ყველა მონაწილისადმი :D :D და კიდევ ის, რომ მე დღეს დავიძინებ და მანამ არ გავიღვიძებ, სანამ არ გამეღვიძება :D ისე რა სასაცილო იყო, დილით მალაღურაძე რომ დავინახე თავისი დიპლომატით ხელში და ვიფიქრეთ ჩვენთან ერთად მოდის-თქო :D :D
No comments:
Post a Comment