პარასკევს ნაშუადღევს უცებ ელენემ მწერს, რომ ხვალ და ზეგ მივდივართ ბოდორნაში - ვორქშოფის საორგანიზაციო ჯგუფის წევრებს ნინო გვეპატიჟებაო :) მე ძალიან მიყვარს ასეთი სასიამოვნო სიურპრზები და რა თქმა უნდა ძალიან გამიხარდა, სადღაც უცბად წახეტიალებას რა ჯობია, თან როცა იცი, რომ წინ სასიამოვნოდ დროის გატარება გელის :)
და მოკლედ შაბათს, 12 საათზე ნანიკოსთან ვიყავი.
გავიგე, რომ თამო, მწვანე და აჩი ვეღარ ახერხებდნენ წამოსვლას, სამაგიეროდ ჩვენთან ერთად მოდიოდა პაწაწინა ალექსანდრე, რომელიც ამ ორ დღეში ძალიან დაგვიმეგობრდა და უკვე მომენატრა : ) ნანასთან step up -the streets იყო ტელევიზორში და ვერ მოვწყდით და გადავწყვიტეთ გვევარჯიშა და რამე საერთო ცეკვა დაგვედგა.
საბოლოოდ წავედით მე, ელენე, დალი, ნანიკო, ნინო, მალხაზი და ალექსანდრე : ) უკვე ის-ის იყო ბოდორნის აღმართს ავუყევით, რომ გაირკვა, სახლის გასაღები თბილისში დაგვრჩენია :D :D რას ვიზამდით, აგვიყვანა მალხაზიმ და თვითონ გამობრუნდა თბილისში :D
ძალიან მშვიდი და მშვენიერი ამინდი იყო, მოვკალათდით ჰამაკში და ეზოში გაშლილ ფარდაგზე, საბედნიეროდ გიტარა თან გვქონდა და ნანამ დაუკრა, ცოტა ხნით უბანშიც გავიარეთ და გემრიელ ლეღვსაც წავაწყდით, რომელიც ასევე გემრიელად მივირთვით : ) მერე წამოწვიმა, თავი აივანს შევაფარეთ - ნანამ რუსული სიმღერები დაუკრა, რომელიც ძალიან მოუხდა ჩვენს შემოდგომას.
რამდენიმე
აკორდი მეც მასწავლა, მაგრამ უკვე დამავიწყდა :D ბოლოს მალხაზიც ამოვიდა და ჩვენც შევედით სახლში - უძალიანსაყვარლესი კოტეჯია, მყუდრო, სასიამოვნო აურით და მანსარდით (love it) სადაც გოგოებს გვეძინა : ) საღამოს ერთად ვუყურებდით რაღაც თურქულ არხზე, სამოყვარულო კამერით გადაღებულ სასაცილო მომენტებს და ძალიან ბევრი ვიცინეთ, ვილაპარაკეთ. და ბოლოს ავედით ზევით, სადაც მორიგი სიამოვნება გველოდა - ჩილიმი - ყველამ იცის, რომ ძალიან მიყვარს, განსაკუთრებით ალუბლის. მოვმყუდროვდით და ჩავუსხედით. ბევრი ვილაპარაკეთ და ვიმღერეთ - ჩვენი ჰიმნის დაწერაც ვცადეთ ვორქშოფზე, ნაწილობრივ წარმატებულად :D და ბოლოს დავიძინეთ ტკბილად.
დილით წვიმამ გამაღვიძა, სახურავზე შხაპუნობდა, ოთახში თბილოდა და სიმყუდროვე იყო. მალე დანარჩენებიც გამოფხიზლდნენ და ავლაპარაკდით - ფოტოებიც გადავიღეთ, რომლის დადებაც აქ არ ღირს :) კონფიდენციალურია :) და როცა წვიმამ გადაიღო და ვისაუზმეთ, წავედით ეკლესიიკენ,
ელენეს აკვარელები ჰქონდა წამოღებული და ყველამ დიდი სიამოვნებით დავხატეთ ცოტ-ცოტა. უძალიანმაგრესი ხედი იყო ეკლესიიდან, ძალიან ფერადი მთები, რუხი ცა, მომწვანო მოიისფრო წყალი. თავზე უამრავი ქორი და ყვავი დაგვტრიალებდა,
ძალიან სუფთა ჰაერი იყო, ბუნება რაჭისას წააგავდა, გზის პირებზე უამრავი შინდი იყო, უკვე გაყვითლებული და გასიფრიფანებული ფოთლებით. მერე ჩვენი ნახატები, მანსარდის ჭერზე მივაკარით. დაუშვა წვიმამ. მანსარდაში ავედით და ჩავთბუნდით, ასეთ სიტუაციას ძალიან უხდება
გიტარის ხმა. ალექსანდრე ჩვენთან იყო და სათამაშოები მთელს იატაკზე და ჩვენზე იყო მიმოფანტული. უკვე აღარ გვინდოდა წამოსვლა, ჩაძინებასაც ვაპირებდით, მაგრამ რას ვიზამთ ცივილიზაცია და რეალობა თავისას მოითხოვს. და მაინც ავდექით, ჩავლაგდით და უკვე დაღამებული იყო, როცა წამოვედით.
ვფიქრობ, რომ შემოდგომას მაინც თავისი განწყობა აქვს და ზუსტად ამ პერიოდისთვისაა იდეალური - მშვიდი, მეგობრული და მყუდრო საღამოები - როცა ღამე დიდია, და უამრავი დრო გაქვს ჩაის სმის, ჩილიმის და ტკბილად საუბრისთვის. ძალიან კარგი იყო, ძალიან.
საერთოდ ყველანაირი საათი გამიხარდება, რაც ხშირად დავხედავ, მით უფრო ნაკლებად დამაგვიანდება და მით უფრო მეტჯერ გამახსენდებით
საკუთარი საიტი
ორგანაიზერი
პაზლები - სულ ცოტა 500 ცალიანი
ველოსიპედი, რომლითაც დიდ მანძილზე და აღმართებზე ვივლი
მიყვარს დღევანდელი დღისნაირი დღეები - გრძელი, ბევრსიტუაციიანი, წარმატებული, მევრმეგობრიანი და ბევრუცებშეხვედრილ ნაცნობებიანი
მოხსენება ჩატარდა ყოფილ შოკოლადის ქარხანაში "მზიური" - ელიავას მიმდებარე ტერიტორიაზე, ხოშარაულის ქუჩაზე.
ანუშკი, დაბადების დღეს გილოცავ, ბედნიერ 24 ს გისურვებ, წარმატებებს, ჯანმრთელობას
უფრო და უფრო მომწონს იტვეტი - თავიდან ვიფიქრე, რომ უბრალოდ დროის კარგვა იქნებოდა, მაგრამ უფრო და უფრო ვხვდები, რომ ძალიან ბევრ რამეს ვისწავლი. როცა დაიწყეს WORD ის ახსნა - საკუთარ თავს სულელი ვუწოდე, პირდაპირ მეორე ეტაპზე რომ არ შევიტანე საბუთები - მაგრამ ჯერ მეორე კვირაა რაც დავდივარ და უკვე იმდენი წვრილმანი ვისწავლე და ვიპოვე - აქამდე აზრად რომ არ მომივიდოდა და ისეთი რაღაცეები, რასაც სწავლა სჭირდება. ალბათ ცხოვრებაში არ დავინტერესდებოდი დედაპლატის შემადგენლობით და ფუნქციონირებით - არადა მე თუ მკითხავ, უკვე გიპასუხებთ, რომ ყველას სჭირდება რაღაც დონეზე ასე ვთქვათ კომპიუტერის შიდა სამზარეულოს ცოდნა.
კომპიუტერში შევძლებ აქამდე რთულად მიჩნეული ოპერაციების განხორციელებას, ვინდოუსსაც დამოუკიდებლად გადავაყენებ :P და ყველაზე მაგარი ისაა, რომ მე მაქვს ჩემი ძველი კომპიუტერი სავარჯიშოდ და საწვალებლად : )
და მოკლედ შაბათს, 12 საათზე ნანიკოსთან ვიყავი.
საბოლოოდ წავედით მე, ელენე, დალი, ნანიკო, ნინო, მალხაზი და ალექსანდრე : ) უკვე ის-ის იყო ბოდორნის აღმართს ავუყევით, რომ გაირკვა, სახლის გასაღები თბილისში დაგვრჩენია :D :D რას ვიზამდით, აგვიყვანა მალხაზიმ და თვითონ გამობრუნდა თბილისში :D 
ძალიან მშვიდი და მშვენიერი ამინდი იყო, მოვკალათდით ჰამაკში და ეზოში გაშლილ ფარდაგზე, საბედნიეროდ გიტარა თან გვქონდა და ნანამ დაუკრა, ცოტა ხნით უბანშიც გავიარეთ და გემრიელ ლეღვსაც წავაწყდით, რომელიც ასევე გემრიელად მივირთვით : ) მერე წამოწვიმა, თავი აივანს შევაფარეთ - ნანამ რუსული სიმღერები დაუკრა, რომელიც ძალიან მოუხდა ჩვენს შემოდგომას. 
რამდენიმე აკორდი მეც მასწავლა, მაგრამ უკვე დამავიწყდა :D ბოლოს მალხაზიც ამოვიდა და ჩვენც შევედით სახლში - უძალიანსაყვარლესი კოტეჯია, მყუდრო, სასიამოვნო აურით და მანსარდით (love it) სადაც გოგოებს გვეძინა : ) საღამოს ერთად ვუყურებდით რაღაც თურქულ არხზე, სამოყვარულო კამერით გადაღებულ სასაცილო მომენტებს და ძალიან ბევრი ვიცინეთ, ვილაპარაკეთ. და ბოლოს ავედით ზევით, სადაც მორიგი სიამოვნება გველოდა - ჩილიმი - ყველამ იცის, რომ ძალიან მიყვარს, განსაკუთრებით ალუბლის. მოვმყუდროვდით და ჩავუსხედით. ბევრი ვილაპარაკეთ და ვიმღერეთ - ჩვენი ჰიმნის დაწერაც ვცადეთ ვორქშოფზე, ნაწილობრივ წარმატებულად :D და ბოლოს დავიძინეთ ტკბილად.
დილით წვიმამ გამაღვიძა, სახურავზე შხაპუნობდა, ოთახში თბილოდა და სიმყუდროვე იყო. მალე დანარჩენებიც გამოფხიზლდნენ და ავლაპარაკდით - ფოტოებიც გადავიღეთ, რომლის დადებაც აქ არ ღირს :) კონფიდენციალურია :) და როცა წვიმამ გადაიღო და ვისაუზმეთ, წავედით ეკლესიიკენ, 
ელენეს აკვარელები ჰქონდა წამოღებული და ყველამ დიდი სიამოვნებით დავხატეთ ცოტ-ცოტა. უძალიანმაგრესი ხედი იყო ეკლესიიდან, ძალიან ფერადი მთები, რუხი ცა, მომწვანო მოიისფრო წყალი. თავზე უამრავი ქორი და ყვავი დაგვტრიალებდა, 
ძალიან სუფთა ჰაერი იყო, ბუნება რაჭისას წააგავდა, გზის პირებზე უამრავი შინდი იყო, უკვე გაყვითლებული და გასიფრიფანებული ფოთლებით. მერე ჩვენი ნახატები, მანსარდის ჭერზე მივაკარით. დაუშვა წვიმამ. მანსარდაში ავედით და ჩავთბუნდით, ასეთ სიტუაციას ძალიან უხდება გიტარის ხმა. ალექსანდრე ჩვენთან იყო და სათამაშოები მთელს იატაკზე და ჩვენზე იყო მიმოფანტული. უკვე აღარ გვინდოდა წამოსვლა, ჩაძინებასაც ვაპირებდით, მაგრამ რას ვიზამთ ცივილიზაცია და რეალობა თავისას მოითხოვს. და მაინც ავდექით, ჩავლაგდით და უკვე დაღამებული იყო, როცა წამოვედით. 
