Saturday, July 19, 2014

ნაშუადღევის პერმანენტული ძილბურანი

გამაბრუებელი მზეა გარეთ, ტომ სოიერის ნაშუადღევის სკოლას მახსენებს...
ნაყინის ჭამის თავიც არ მაქვს. ბოლო ერთი თვის ძილბურნიდან გამოსვლის კვირაა
აივნის თეთრი კედლებიდან არეკლილი სხივებით განათებული ოთახი... როგორმე ლისაბონამდე უნდა ჩავაღწიო... 

Monday, June 30, 2014

2014 წლის ივნისის მისამართი - მარიენშტრასე 5-18

სანამ ივნისის ბოლო დღე ძილში გასრულდება და სანამ დედაჩემი ჩემზე ნერვიულობს და სულ მეკითხება რამე ხომ არ გიჭირს, სკაიპში ლაპარაკისას იმდენს აღარ იცინიო, მე ვზივარ ჩემს სტუდიაში, მარიენშტრასეს შვიდ ნომერში და ჩემ სამაგისტრო თემაზე ვმუშაობ და თან მდევს ის გრძნობა, რომ ათ დღეში უამრავი რამის გაკეთება და ორგანიზება უნდა მოვასწრო, თუარადა დემონსტრაციულად ჩავფლავდები. რეჟიმი ისე შემეცვალა, როგორც წესი დღის ორი საათისთვის ძლივს მივაღწევ ხოლმე ყავამდე : ) სამაგიეროდ მერე ღამის სამ-ოთხ საათამდე ვყურყუტებ უნივერსიტეტში და ჩემს კოდებს და არდუინოს ვეჩალიჩები და თან პერმანენტულად მეძინება.
ასევე დროდადრო ვმუშაობ ერთ პაწაწინა და უსაყვარლეს რესტორანში, რომელიც ზუსტად ქუჩის გადაღმაა და ასე განსაჯეთ სახლში ბოლოს მღვიძარ მდგომარეობაში ერთ საათზე მეტი დრო როდის გავატარე არც მახსოვს.


რეალურად ცხოვრება ვაიმარში იყოფა ორ ნაწილად - სამარიმდე და სამარის შემდეგ : )

Karen O And The Kids / Hideaway
მზიანი ნაშუადღევების დროც დადგება!..

Wednesday, June 4, 2014

BMO in my Room

რადგან წვიმის გამო აივანზე მოკალათებას ვერ ვახერხებ, ბოლომდე მოვაღე ჩემი ოთახის ფანჯარა, გვერდზე ლაიმიანი დესპერადოსი მოვიდგი და სანამ ჩემი სამაგისტორსთვის პროცესსინგინს პევექტორების ტუტორიალის კითხვას გავაგრძელებდე, პოსტის დაწერა გადავწყვიტე. გუშინ ნაშუადღევს კონსულტაცია მქონდა და იმის მერე ისე გადაება ყველაფერი, დღეს საღამოს აღმოვაჩინე, რომ უკვე ოცდაოთხ საათზე მეტი იყო გასული, რაც ლეპტოპი არ ჩამირთავს. 
აი ვინ ცხოვრობს ჩემ ოთახში : )

რაღაცნაირად ისევ დაძაბული ვარ და ღამე ისევ ცუდად მძინავს. დღეს დილით მაგალითად ხუთ საათზე გამეღვიძა და სამი საათის განმავლობაში ვცდილობდი ისევ ჩაძინებას და არაფრით არ გამომივიდა, სანამ მუსიკა არ ჩავირთე ისევ. თვალები გადამეღალა და ზოგჯერ ფოკუსირება მიჭირს და ვცდილობ მეტი ვიარო ფეხით. სამაგიეროდ ჩემი სინესთეზია ხმებზე გამკვეთრდა, მეც უფრო ვაკვირდები და ვცდილობ მუსიკის ან სხვადასხვა ხმების მოსმენისას უფრო დეტალურად დავინახო გამოსახულება და ფერები. სიტყვებზე ცოტა აირია, სხვადასხვა ენებზე სხვადასხვა ფერებია და სხვადასხვანაირად ჩანს.
მომავალი კვირიდან ალბათ ძირითადად უნივერსიტეტში გადავსახლდები, უკვე დავწყებ საცდელი პროტოტიპის აწყობას და დატესტვას და დიდად არ მინდა ჩემს ოთახს ათასი კაბელი და არდუინოები დავამატო. 
ლეპტოპი ისევ არ მიყიდია, ძალიან არ მინდა i5 პროცესორით ყიდვა, მაგრამ მგონი მეტს ვერ გავწვდები და ჩემმა ახლანდელმა ეიჩპიმაც ნებისმიერ წუთს შეიძლება გაჭედოს. საერთოდაც ივნისის სტიპენდია ჯერ არ ჩარიცხულა და ანგარიშზე სამი ევროღა მიგდია. 

Not For Sale (CocoRosie)


დღეს ამ პატარა ნაწერს წავაწყდი ფბ-ს თვალიერებისას და მივხვდი, რომ რაღაც მომენტში ზუსტად იმ წყლიანი ჭიქით ხელში მდგარი დავიჭირე ჩემი თავი და დავდგი


Sunday, May 25, 2014

თარიღები - ოთხი თვე

გუშინ შილერშტრასეზე ჩავლისას ერთერთ აბრას მოვკარი თვალი, რომელზეც რაღაც ივენთის თარიღი ეწერა X.08 - X.09.2014 და მივხვდი, რომ სულ მალე გამოჩნდება აბრები თარიღებით X.10.2014


და მერე თბილისში ჩასული, სუპერმარკეტებში შესვლისას ისევ ვიგრძნობ გერმანიის ნოსტალგიას

Alexander - bad bad love აივნის სიმღერა

Sunday, May 18, 2014

ЧЕРНАЯ ПОЛОСА, БЕЛАЯ ПОЛОСА...

ეს შაბათ-კვირა ამქვეყნად ყველაზე საყვარელი თამაშის თამაშში გავატარე. ამ ბოლო დროს კომპიუტერულ თამაშებს უფრო დავუმუღამე, ჰოდა ვთამაშობ და თან ვფიქრობ, რომ მე როგორც ყველაფრის ადვილად მობეზრებად ტიპს, რეალურად შეიძლება თამაშების დიზაინი იმ საქმიანობათა შორისაა, რომლებიც შემიძლია სიამოვნებით ვაკეთო და დიდი ხანი არ მომბეზრდეს. ჰოდა მერე თუ გადავხედავ მთელ ჩემს აქამდე განვლილ უნივერსიტეტებს და კოლეჯებს და ასევე ხატვის ნიჭს და ვორქშოპული პონტის სიყვარულსაც მივამატებ, აბსოლუტურად რეალურად მეჩვენება. ჩემი სამაგისტროც სადღაც მანდეთ მიდის - ინტერაქტიული ურბან-გეიმი.
ჰოდა კარგი გრძნობაა რაღაც რომ განათდება ცხოვრებაში : )


ეს ვაიმარში ჩემი ერთერთი ყველაზე საყვარელი ადგილიდან არის გადაღებული - ჩვენი ბიბლიოთეკის სულ ზედა და ბოლო ნაწილი, სადაც დგას მარტო ერთი მაგიდა და სკამი და უზარმაზარი ფანჯარა შტოიბენშტრასეს უყურებს.

ჩემი ანუშკი ჩავიდა საქართველოში. გუშინ მელაპარაკნენ სკაიპით ყველა ერთად და მიუხედავად იმისა, რომ სკაიპით ლაპარაკი არ მიყვარს  და მასევდიანებს, გუშინდელის მერე სულ კარგ ხასიათზე ვარ : )

ჩემ მეზობელ კატის სტუდიის კარი ჩაეკეტა, ყველაფერი შიგნით დარჩა, ლეპტოპი, საფულე, ტანსაცმელი, გასაღები : ) ჰოდა ცოტა ხნის წინ კარზე ზარი გაისმა და შემცივნული და ლამის ატირებული კატი შემრჩა ხელთ : ) თან ხვალ კონსულტაცია აქვს და მთელი ღამე მუშაობას აპირებდა : ) ახლა ჩემს ოთახშია, მუსიკას ვუსმენთ, დაწყნარებულია და ჩანახატებს აკეთებს : )

Saturday, April 26, 2014

საკუთარ ვორქშოპს ვხსნი!..

გრძელ, დიდ მაგიდას გარშემო რამდენიმე ადამიანი შემოსხდომია. წინ ყველას ლეპტოპი უდევს. მაგიდაზე დახვავებულია უამრავი ფოტო და ვიდეო კამერა, კაბელები, სკანერები, ოთახში აქა-იქ სხვადასხვა ზომის ტელევიზორები, პროექტორები და შტატივები ალაგია. კუთხეში დიდი ზომის ჩემოდანი დგას გამჟღავნებული კინო-ლენტებით სავსე. შუქ-მაგიდაზე დაჭრილი კადრები და ფერადი ფოლიოები ყრია. კუთხეში პატარა მაგიდაზე ყავა და ბუტერბროდები აწყვია. If u know what I mean : )

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ექსპერიმენტული ვიდეოს ვორქშოპზე!

...სადაც სრულიად შემთხვევით ამოვყავი თავი, ერთი საღამოთი ადრე მოვხვდი მარკის  ლექციაზე და ერთი ღამით ადრე დავრეგისტრირდი ვორქშოპზე. ჰოდა ძალიან კარგიც ვქენი : )

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი აღჭურვილობის მაქსიმუმი სმარტფონი და ჩემი ძველი HP ლეპტოპია, რომელზეც After Effects არც კი ყენდება ისეთი სუსტია, დღეს ვიჯექი და ჩემ პირველ ექსპერიმენტულ ვიდეოს ბედნიერად ვამონტაჟებდი და თან გადაწყვეტით ვფიქრობდი, როგორც კი ახალ ლეპტოპს ვიყიდი, ეგრევე ადობეს სრულ პაკეტს დავაინსტალირებ და კიდევ კარგი კამერა და სკანერი მჭირდება-თქო : )

გუშინ საღამოს აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საყვარელი "რანდო" აპლიკაცია გაუუქმებიათ და გული დამწყდა : / ჰოდა ავდექი და ცხელ გულზე გიფ-მეიქერი დავაინსტალირე : ) ჩემი არჩეული ლეპტოპი კი ამ ერთ კვირაში 100 ევროთი გაძვირებულა : / ჩემი ოთახი გუშინ ვერაფრით ვერ გადავაქციე კამერა ობსკურად, საკმარისად არ ბნელოდა და ლინზაც უვარგისი იყო.

გულს მაინც არ ვიტეხ, სანამ ვორქშოპები არსებობს ამ ქვეყნად : )

Workshop is my hobby
Workshop is my lifestyle

Sunday, April 6, 2014

ხუთი წლის შემდეგ

არსებობს ერთი კითხვა, რომელიც ყველა ადამიანის ცხოვრებაში ერთხელ მაინც დასმულა, თუ როგორ და სად წარმოგიდგენია შენი თავი ხუთი/ათი/ოცი წლის შემდეგ? რას გინდა მიაღწიო, რა გქონდეს, სად იყო, ვისთან ერთად იყო და ა.შ.

სინამდვილეში კი რაღაც მომენტიდან უკვე იმ ხუთი/ათი/ოცი წლის შემდეგ მდგომარეობაში იმყოფები და ხვდები, რომ ეს გაცილებით უფრო მაგარი გამოწვევაა, ვიდრე ოცნების დონეზე მომავალზე ფიქრი.

ოთხშაბათს ვიდექი მაინის სანაპიროზე, ზუსტად იმ ხიდის ქვეშ და სწორედ იმ ხუთი წლის შემდეგ მდგომარეობის განცდას ვყავდი შეპყრობილი.


ფრანკფურტში ავტობუსით წავედი, ღამის ათი საათი ხდებოდა ცათამბრჯენები რომ გამოჩნდა ჰორიზონტზე. ვუახლოვდებოდი და უფრო და უფრო მიხაროდა მათი დანახვა. და როგორც კი ავტობუსიდან გადმოვედი და ჰაუპტბანჰოფზე შევაბიჯე მეტროს ხაზზე ჩასასვლელად, მივხვდი, რომ ბერლინი არ არის ჩემი ქალაქი, რომ ფრანკფურტი გაცილებით მირჩევნია და მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე კრიმინალურ ქალაქად ითვლება გერმანიაში, იქ გაცილებით მშვიდად და დაცულად ვგრძნობ თავს, ვიდრე ბერლინში. ფრანკფურტს სულ სხვა ენერგია აქვს, ახალგაზრდული და მიზანსწრაფული, მეტი ფული, ოფიციალური გარეგნობა და ძალიან საქმიანი და სწრაფი ტემპი.

ჩასვლის მიზანი - ლუმინალეს კვირეული და მის ფარგლებში გამართული მედია არქიტექტურის სამიტი და ვორქშოპი.

დღის განმავლობაში სამიტზე ვიყავი, რომელიც მაინის სანაპიროზე არქიტექტურის მუზეუმში მიმდინარეობდა და შესვენებებს და ზოგადად თავისუფალ დროს მდინარის პირას ბალახზე გაშხლართული ვატარებდი. ამინდი იყო დიდებული! ვიჯექი, ვუყურებდი ცათამბრჯენების ანარეკლს, ამ მუსიკას ვუსმენდი და ამაოდ ვცდილობდი გამომეცნო მდინარე საით მიედინებოდა : )
შებინდებულზე კი ქალაქში დავხეტიალობდი და ქუჩებში გაბნეულ სინათლის ინსტალაციებს ვეძებდი.

ოლივერი, ჩემი მასპინძელი ძალიან საკაიფო ტიპი აღმოჩნდა, დრო თვითონ არ ჰქონდა, რომ ჩემთან ერთად ევლო, მაგრამ სამაგიეროდ ბლომად ღირებული რჩევები მომცა და ჩემი განრიგის მიმართაც ძალიან ლიბერალური იყო.


მთელი ამ ორი დღე-ღემის განმავლობაში ვიარე ძალიან ბევრი ფეხით, ვიმგზავრე ბევრი მეტროთი, სადაც ზოგი ძველი ვაგონი ისეთი ფერადი და საყვარელია, ვეს ანდერსონს რომ ენახა, შემდეგ ფილმს აუცილებლად იქ გადაიღებდა, ვიდექი მთელი წლის სამყოფი დროით შუქნიშნებზე, გადავიღე ორიოდე სურათი, გადავისხი ყავა მაიკაზე, გამოვიტანე ფული დოიჩე ბანკის სათავო ოფისის ბანკომატიდან, ჯერ მაინც ვერ ჩამოვყალიბდი სამაგისტრო თემაზე. ხეები ყვაოდნენ და ქუჩებში ფელამუშის სუნი ტრიალებდა.