Monday, August 18, 2014

ყველაზე ყვითელი მზე - გრანადა


როგორც წესი გამთენიისას რომელიღაც უცხო ქალაქის სადგურზე ჩამოსულს, პირველი საზრუნავი რაც მიჩნდება ყავის დალევაა. ჟენევაში ჩასვლამდე პირველი ყავა ჯერ კიდევ ლაიფციგის ბანჰოფზე დავლიე. ბარსელონაში სადღაც მეტროს სადგურში ორმოცდაათევროიანის დასახურდავებლად ნაყიდი ყავა შემხვდა, გრანადაში კი მივუყვებოდი ქუჩას ცენტრისკენ და ვეძებდი კაფეს, სადაც კარგად მოვკალათდებოდი, მატარებელში ნანჯღრევ ძვლებს დავასვენებდი და ტელეფონს დავტენიდი.

ორი-სამი კილომეტრის გავლის მერე ერთ-ერთი შენობის კუთხეში წავაწყდი იდეალურ კაფეს  ხალისიანი მომსახურე პერსონალით. ჩემი რჩევაა - თუ სადმე უცხოენოვან ქვეყანაში წახვალთ, მითუმეტეს თუ ამ ქვეყნის პროვინციული ქალაქების ნახვასაც აპირებთ, აუცილებლად ისწავლეთ ერთი-ორი სიტყვა იქაურ ენაზე. თქვენ ვერ წარმოიდგენთ ჩემი ათსიტყვიანი ესპანურის მარაგი როგორ გამომადგა.
ვიყავი უზარმაზარ სავარძელში ჩაფლული და ნება-ნება შევექცეოდი უზარმაზარ კრუასანს.
ყავა დალეულია, ჰოსტელამდე ჯერ კიდევ დიდი დროა. მოვიკიდე ზურგჩანთა და გავუყევი ქუჩებს. მზე ისე ანათებს და ცა ისეთი მოკრიალებულია, ვერც კი წარმოიდგენდი, რომ სადღაც გერმანიაც არსებობს ამქვეყნად თავისი რუხი ღრუბლებით. გრანადა ძალიან კომფორტული ზომის ქალაქია, ეგრევე რომ უღებ ალღოს და თავს შინაურულად გრძნობ. მივუყვებოდი მარმარილოთი მოპირკეთებულ ტროტუარებს და ვფქირობდი, რომ ეს ის ადგილია, სადაც სიამოვნებით გავატარებდი ცხოვრების რაღაც ნაწილს და ვხატავდი და ვხატავდი.


შუადღისას, დაახლოებით პირველიდან ხუთამდე სიესტაა, ყველაფერი დაკეტილია, თითოოროლა ლუდის ბარია ღია და ქუჩაში ორიოდე გადღაბნილი ლანდი მოძრაობს. მე კიდევ ვზივარ ამ დროს ღია ბარში, ვსვამ ადგილობრივ წითელ ღვინოს და ვგრძნობ როგორ უთანაბრდება ჩემი სხეულის და ჰაერის ტემპერატურა ერთმანეთს და ნელ-ნელა როგორ გარდაიქმნება ყველაფერი და მეც მათ შორის ერთ მთლიან მასად და სიზმრისეულ  მდგომარეობაში გადადიხარ.

მშია!..

ყველაზე სახალისო ნაწილი მოგზაურობისას ჭამაა. როცა მენიუში ნახევარზე მეტი არ გესმის რა წერია, პერსონალი შენ ესპანურზე უარესი ინგლისურით ლაპარაკობს და ბოლოსდაბოლოს შეკვეთას როგორღაც აძლევ და ზიხარ და მოუთმენლად ელოდები რა ამოგივა. ვიტყოდი, რომ - "ordering a food in a foreign countries is like a box of chocolates you never know what you're gonna get"
ესპანეთში მიმტანები ისე გემსახურებიან, თითქოს შენს გარდა ათასი საქმე აქვთ კიდევ გასაკეთებელი, თუმცა შენ იმდენად განსაკუთრებულად მიგიჩნიეს, რომ რამდენიმე წუთით ყველაფერი გვერდზე გადადეს და ახლა შენ წინ დგანან სრულ მზადყოფნაში თავიანთი სამხრეთული ღიმილით.


საღამოს მეორე დღე იწყება. მე მივუყვები ვიწრო თეთრკედლებიან საოცრად მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებს, რომელბიც არასოდეს მთავრდება და აუცილებლად სადმე გაგიყვანს. აქ ძალიან სწრაფად ღამდება. მზის ჩასვლიდან ნახევარ საათში უკვე სიბნელეა. არაბულ ქუჩაზე ვხვდები, მთელ ჩაყოლებაზე პატარა ფერად-ფერადი ნივთებით და ლამპებით სავსე მაღაზიებია. კუთხეებში გიტარაზე უკრავენ. აქაც ყველაფერი სიზმარივითაა.

ოცდაოთხ საათს ატარებ ამ ქალაქში და ხვდები, მარკესმა რისი მიხედვით დაწერა "მარტოობის ასი წელი", თუმცა გრანადას არაფერი აქვს საერთო მაკონდოსთან გარდა სიზმრისეულობისა და სიესტისა. გრანადა ბედნიერია და არაფერი ესაქმება მარტოობასთან და მელანქოლიასთან.
მახსოვს მთელი იქ ყოფნის პერიოდში თავისდაუნებურად წელში გამართული დავდიოდი და სულ მეღიმებოდა, შინაგანად იმდენად ბედნიერად ვგრძნობდი თავს.

ანდალუსია არის დედამიწის ნაწილი, სადაც დაუნანებლად ანათებს მზე და მზის ჩასვლისას ყველაზე ლამაზი ფერთა გადასვლას ხედავ რაც კი ოდესმე გინახავს, იისფრიდან ყვითლამდე. ცა არის ყველაზე სასიამოვნო და ლამაზი ფერადი ძილბურნების ფერი, თვალმოუწყვეტლად უყურებ და თვალების დახამხამებაც კი გენანება.

Ah Granada! my love...


Thursday, August 14, 2014

Barcelona - nothing personal only business

ბარსელონა. განთიადი. ძალიან წითელი ცა.

ჟენევიდან დაახლოებით ჩვიდმეტი საათი მოუნდა ავტობუსით ბარსელონამდე გზას, დილით დაახლოებით ექვსის ნახევარი იყო რომ ჩავედით და ჰოსტელში როგორც წესი ორ საათამდე ოთახის აღება არ ხდება. მარტო ბარგი დავტოვე და გავედი ისევ გარეთ. რაღაც მომენტში მივხვდი, რომ ისე მეძინებოდა, სიარულისას წამების მეასედებით მთვლემდა და ფეხები მეკეცებოდა. რამდენიმე საათში შემოვიარე ის ვიწრო ქუჩები, ვიყავი სანაპიროზე, ვნახე კათედრალი და ბოლოს ძალიან მომბეზრდა და ერთი სული მქონდა როდის წავიდოდი ამ ქალაქიდან. ისეთი გრძნობა მქონდა, რომ ქალაქი თავისთვის იყო, მე ჩემთვის და ორივეს გვეკიდა ერთმანეთი.

ჰოსტელი ძალიან არ მომეწონა. ფერანის ქუჩაზე, ზუსტად შუაგულ გოთიკურ კვარტალში იყო და აუტანლად ბევრი ტურისტი ირეოდა ქუჩაზე, თან აი ნამდვილი ტურისტები, ჯგუფებად რომ დაბოდიალობენ და ფოტოების გადაღებას რომ ვერ აუდიან. ოთახი იყო პაწაწინა, ბნელი, უსუფთაო და ხალხით და ძირითადად ყაყანა თინეიჯერებით გამოტენილი. მოკლედ მარტივად რომ ვთქვათ, სამწუხაროდ როგორც მთელი ბარსელონა, ეს ჰოსტელიც იყო "nothing personal only business".

როგორც იქნა შემიშვეს ოთახში, ვახსენე სიესტა და რამდენიმე საათი გაუნძრევლად მეძინა.

საღამოს ქალაქი კიდევ უფრო გადატენილი იყო. ფაქტია ეს არ არის სოლო-მოგზაურებისთვის განკუთვნილი ქალაქი. შენ ნებაზე ვერ სეირნობ. მთელი გზა ჩანთაზე და ჯიბეებზე მქონდა ყურადღება გადატანილი, რამდენჯერაც სადმე დაჯდომა ვცადე, რამდენიმე წუთში ეგრევე გამოჩნდებოდნენ ვიღაც ტიპები და ათასი რაღაცის ყიდვას მთავაზობდნენ. მოკლედ ძალიან გავწამდი : )

ბოლოს საბედნიეროდ ამ ყველაფრისგან თავის დაღწევა გადავწყვიტე და პარკ გუელისკენ ავიღე მარშრუტი. მივუყვებოდი ავტობუსით ლამაზ, ფერადსახლებიან აღმართებს და უცებ ერთ-ერთ მოსახვევში თვალი მოვკარი შენობებს შორის ვიწრო კიბეებით ჩამავალ ქუჩებს და ბოლოს მთელი ქალაქის ხედს. და ვიდექი აღმართის თავზე, ვუყურებდი საღამოს ქალაქს და ვფიქრობდი, რომ არაა, მთლად ესე ცუდადაც არაა ყველაფერი : ) აი ეს მომენტი ამ ფილმიდან ყველაზე მეტად ბარსელონაა ჩემთვის. გვიანი საღამოს ქალაქი, ცა რომ ჯერ კიდევ ნათელია, მაგრამ ლამპიონები რომ უკვე ანთია, ეს ხედი, მოტოციკლეტისტები და სკეიტერები ბულვარზე.


საგრადა ფამილიასთან ვიდექი და ვფიქრობდი -"No, you are definitely great, but Kölner Dom is my one and only"

კარგი ნაწილი იყო ზღვა, ძალიან ნათელი დღეები, მზის ამოსვლა-ჩასვლისას ძალიან ლამაზი ცა და ქალაქი, პატარა ბაზარი გვერდით ქუჩაზე გემრიელი ახალთახალი პროდუქტით. 


მოკლედ პოსტის დაწერაც კი მეზარება ბარსელონაზე : )

ზურგჩანთის მოკიდების ბედნიერება!

უცხოენოვან ქვეყნებში ყოველი სწორად ნაპოვნი ბაქანი და წარმატებით გავლილი ბილეთის კონტროლი განსაკუთრებულ თავდაჯერებულობას და სიამაყეს გგვრის.
მატარებელი. საძილე ტომარაში გემრიელად ძილი. გრანადის სადგურზე ბოლო წამებში გადმომხტარი. დილა მშვიდობისა გრანადა!..

Tuesday, August 12, 2014

Off I Go - თავიდან

როცა სამარის შაბათ-კვირამ გადაიარა და გავაცნობიერე, რომ ტყუილად არ მიშრომია და ჩემი პროექტი გამომივიდა, მივხვდი, რომ აი ზუსტად ზურგჩანთის ჩალაგების და ვაიმარიდან სადმე ძალიან შორს წასვლის დრო იყო. რადგანაც უამრავი ადგილის ნახვა მინდოდა, ტურის დაგეგმვა დიდად ტვინის საჭყლეტი ამოცანა აღმოჩნდა.
ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ერთ საღამოს მაიკოს მივწერე თუ ყველანი ისევ მანდ ხართ, ჟენევაში ჩამოგივლით-თქო. მაიკომ კი-ო და ავდექი და მაშინვე უბრალოდ ვიყიდე თვითმფრინავის ბილეთი ლაიფციგი-ჟენევა და მივხვდი, რომ მორჩა ეგ არის, დაიწყო, უკან დასახევი გზა აღარაა და მივყევი. არანაირი კონკრეტული მიმართულება არ მქონია, უბრალოდ გახსნილი მქონდა ყველანაირი ტრანსპორტის საიტები და ვეძებდი ყველაზე იაფ და დროის მხრივ ხელსაყრელ მიმართულებებს და ქალაქებს. ჟენევიდან ყველაზე მომხიბვლელად ბარსელონასკენ მიმავალი ავტობუსი გამოიყურებოდა, ჰოდა ეგეც მივაყოლე. ბარსელონადან ბევრი ვიფიქრე გრანადამდე მადრიდის გავლით ჩავსულიყავი თუ არა, მაგრამ ბოლოს სამხრეთ სანაპირო ვარჩიე. გრანადიდან ლისაბონამდე ავტობუსი ვიპოვე და ეგეც მივამატე ჩემი ელექტრონული ბილეთების შეკვრას დესკტოპზე. და ბოლოს ლისაბონიდან უკან ფრანკფურტამდე და იქიდან ვაიმარამდე. იტალია ვეღარ გავქაჩე. დაახლოებით ორი დღე მოვანდომე ცალმხრივი ბილეთებით წრიული ტურის შედგენას. მორჩა, გზა გარკვეულია! ღამის გასათევები დარჩა. მივაკითხე ქაუჩსერფინგს, დავგზავნე თხოვნები, ზოგმა უარი მომწერა, ზოგმა საერთოდ არ მიპასუხა, ზოგი მე არ მომეწონა და გადავედი ჰოსტელების ძებნაზე. ეგ ადვილია. დაახლოებით კიდევ ერთი დღე მოვანდომე ღამის გასათევების შოვნას და მორჩა! 28 ივლისს გავდივარ ვაიმარი-ლაიფციგი-ჟენევა-ბარსელონა-გრანადა-ლისაბონი-ფრანკფურტი-ვაიმარი. აქედან სამ ღამეს ავტობუსებში და მატარებელში ვათევ და განთიადზე ჩავდივარ ქალაქებში. ნაის!
ახლა ჩანთა, რა მიმაქვს, რას ვტოვებ. თავიდან ზურჩანთის ყიდვა მინდოდა, მოზრდილი სამგზავროსი, მაგრამ მერე გადავწყვიტე, რომ ჩასაბარებელი ბარგი არ მინდოდა მქონოდა აეროპორტში, ასევე სატარებლად მსუბუქი და კომპაქტური რომ ყოფილიყო, ავიღე ჩემი ფერადი ძველი პატარა ზურგჩანთა და ვეცადე მთელი ათი დღის სამყოფი საჭირო ნივთები ჩამეტია შიგნით + საძილე ტომარა მივამაგრე, რომელიც მოგვიანებით ძალიან გამომადგა.

დავიწყე ნივთების გადალაგება და ხელში ჩემი პასპორტი რომ მომხვდა აი მაშინ ვიგრძენი, რომ რაღაც ძალიან მაგარი რამის გაკეთებას ვაპირებდი და მაშინ ამიკაწკაწდა სული პირველად.

ვაიმარი-ლაიფციგი-ჟენევა
ყველგან დროულად გადავჯექი და პირველი ბილეთების კონტროლი წარმატებით გავიარე

ჟენევაში კოკისპირულად წვიმს, უაზროდ ძვირია და ბომჟი ახალგაზრდების ადგილი იქ არ არის, შესაბამისად მოსაწყენია იქაურობა.
დიდი ხნის შემდეგ ოჯახის წევრების ნახვა და მითუმეტეს არაჩვეულ ადგილას უცნაური გრძნობაა. რაღაცნაირად არამარტო ოჯახის წევრებად, არამედ ადამიანებადაც აღიქვამ, რომლებსაც თავიანთი ცხოვრება აქვთ : ) ფაქტია, რომ მთელი იმ დროის მანძილზე მეძინა გაცილებით ტკბილად, ვჭამდი გაცილებით გემრიელად და ვლაპარაკობდი ბევრს ჩემი აქცენტაღებული ქართულით
ოცდათერთმეტში შუადღით გავუყევი ბარსელონისკენ გზას. ვიჯექი ავტობუსში ფანჯარასთან მოკალათებული, პირი ჯერ კიდევ მამიდაჩემის გამოტანებული კატლეტებით მქონდა გამოტენილი და  ვცდილობდი გამერკვია გზადშემხვედრი ქალაქების სახელწოდებები.
აჰ! გრენობლი... ქუჩაში ბევრი ხალხია, ლამაზი, ფრანგულაივნებიანი სახლები დგას.
ავინიონის ცენტრალური სადგური...
პროვანსაში ვართ.
ღამდება და მეძინება. დროდადრო ავტობანიდან გადახვევისას პატარა ქალაქების მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში ავტობუსის სიარულისას მეღვიძება.
დილის ხუთი საათია, ბარსელონა ნორტე.
კიდევ ნახევარი საათი, ბარსელონა სანტს... ჩავდივარ...

Saturday, July 19, 2014

ნაშუადღევის პერმანენტული ძილბურანი

გამაბრუებელი მზეა გარეთ, ტომ სოიერის ნაშუადღევის სკოლას მახსენებს...
ნაყინის ჭამის თავიც არ მაქვს. ბოლო ერთი თვის ძილბურნიდან გამოსვლის კვირაა
აივნის თეთრი კედლებიდან არეკლილი სხივებით განათებული ოთახი... როგორმე ლისაბონამდე უნდა ჩავაღწიო... 

Monday, June 30, 2014

2014 წლის ივნისის მისამართი - მარიენშტრასე 5-18

სანამ ივნისის ბოლო დღე ძილში გასრულდება და სანამ დედაჩემი ჩემზე ნერვიულობს და სულ მეკითხება რამე ხომ არ გიჭირს, სკაიპში ლაპარაკისას იმდენს აღარ იცინიო, მე ვზივარ ჩემს სტუდიაში, მარიენშტრასეს შვიდ ნომერში და ჩემ სამაგისტრო თემაზე ვმუშაობ და თან მდევს ის გრძნობა, რომ ათ დღეში უამრავი რამის გაკეთება და ორგანიზება უნდა მოვასწრო, თუარადა დემონსტრაციულად ჩავფლავდები. რეჟიმი ისე შემეცვალა, როგორც წესი დღის ორი საათისთვის ძლივს მივაღწევ ხოლმე ყავამდე : ) სამაგიეროდ მერე ღამის სამ-ოთხ საათამდე ვყურყუტებ უნივერსიტეტში და ჩემს კოდებს და არდუინოს ვეჩალიჩები და თან პერმანენტულად მეძინება.
ასევე დროდადრო ვმუშაობ ერთ პაწაწინა და უსაყვარლეს რესტორანში, რომელიც ზუსტად ქუჩის გადაღმაა და ასე განსაჯეთ სახლში ბოლოს მღვიძარ მდგომარეობაში ერთ საათზე მეტი დრო როდის გავატარე არც მახსოვს.


რეალურად ცხოვრება ვაიმარში იყოფა ორ ნაწილად - სამარიმდე და სამარის შემდეგ : )

Karen O And The Kids / Hideaway
მზიანი ნაშუადღევების დროც დადგება!..

Wednesday, June 4, 2014

BMO in my Room

რადგან წვიმის გამო აივანზე მოკალათებას ვერ ვახერხებ, ბოლომდე მოვაღე ჩემი ოთახის ფანჯარა, გვერდზე ლაიმიანი დესპერადოსი მოვიდგი და სანამ ჩემი სამაგისტორსთვის პროცესსინგინს პევექტორების ტუტორიალის კითხვას გავაგრძელებდე, პოსტის დაწერა გადავწყვიტე. გუშინ ნაშუადღევს კონსულტაცია მქონდა და იმის მერე ისე გადაება ყველაფერი, დღეს საღამოს აღმოვაჩინე, რომ უკვე ოცდაოთხ საათზე მეტი იყო გასული, რაც ლეპტოპი არ ჩამირთავს. 
აი ვინ ცხოვრობს ჩემ ოთახში : )

რაღაცნაირად ისევ დაძაბული ვარ და ღამე ისევ ცუდად მძინავს. დღეს დილით მაგალითად ხუთ საათზე გამეღვიძა და სამი საათის განმავლობაში ვცდილობდი ისევ ჩაძინებას და არაფრით არ გამომივიდა, სანამ მუსიკა არ ჩავირთე ისევ. თვალები გადამეღალა და ზოგჯერ ფოკუსირება მიჭირს და ვცდილობ მეტი ვიარო ფეხით. სამაგიეროდ ჩემი სინესთეზია ხმებზე გამკვეთრდა, მეც უფრო ვაკვირდები და ვცდილობ მუსიკის ან სხვადასხვა ხმების მოსმენისას უფრო დეტალურად დავინახო გამოსახულება და ფერები. სიტყვებზე ცოტა აირია, სხვადასხვა ენებზე სხვადასხვა ფერებია და სხვადასხვანაირად ჩანს.
მომავალი კვირიდან ალბათ ძირითადად უნივერსიტეტში გადავსახლდები, უკვე დავწყებ საცდელი პროტოტიპის აწყობას და დატესტვას და დიდად არ მინდა ჩემს ოთახს ათასი კაბელი და არდუინოები დავამატო. 
ლეპტოპი ისევ არ მიყიდია, ძალიან არ მინდა i5 პროცესორით ყიდვა, მაგრამ მგონი მეტს ვერ გავწვდები და ჩემმა ახლანდელმა ეიჩპიმაც ნებისმიერ წუთს შეიძლება გაჭედოს. საერთოდაც ივნისის სტიპენდია ჯერ არ ჩარიცხულა და ანგარიშზე სამი ევროღა მიგდია. 

Not For Sale (CocoRosie)


დღეს ამ პატარა ნაწერს წავაწყდი ფბ-ს თვალიერებისას და მივხვდი, რომ რაღაც მომენტში ზუსტად იმ წყლიანი ჭიქით ხელში მდგარი დავიჭირე ჩემი თავი და დავდგი


Sunday, May 25, 2014

თარიღები - ოთხი თვე

გუშინ შილერშტრასეზე ჩავლისას ერთერთ აბრას მოვკარი თვალი, რომელზეც რაღაც ივენთის თარიღი ეწერა X.08 - X.09.2014 და მივხვდი, რომ სულ მალე გამოჩნდება აბრები თარიღებით X.10.2014


და მერე თბილისში ჩასული, სუპერმარკეტებში შესვლისას ისევ ვიგრძნობ გერმანიის ნოსტალგიას

Alexander - bad bad love აივნის სიმღერა