Thursday, February 19, 2015

არ გინდა წავიდეთ?

ჩემი აზრით ერთერთი ყველაზე დამთრგუნველი გამოგონება დედამიწაზე არის "მუდმივი სამსახური". მე არ მინდა ოდესმე დარწმუნებით შემეძლოს იმის თქმა, რომ მომავალ ორშაბათს დღის სამ საათზე იგივე ადგილას ვიქნები, სადაც იმის, კიდევ იმის და კიდევ კიდევ იმის მომავალ ორშაბათს.

ზოგადად მე ადამიანთა იმ კატეგორიას განვეკუთნები, რომლებისთვისაც შეკითხვა: "არ გინდა წავიდეთ?" ყველაზე მაცდუნებლად ჟღერს ამქვეყნად. ხომ არსებობენ ამქვეყნად ათასნაირი ბედნიერებები, ჩემი ერთერთი ყველაზე საყვარელია - ზურგჩანთის მოკიდების ბედნიერება. ჰოდა, როცა თინამ წინის წინა პარასკევს დამირეკა და მითხრა - არ გინდა ჩვენთან ერთად ბათუმში წამოხვიდე, აჭარის სოფლებში ელექტროგადამცემი ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით აღწერას ვაკეთებთო, იმ წუთასვე ვიცოდი რომ წავიდოდი. უბრალოდ ცხოვრებაში ვისწავლე, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას თუ საშუალება გაქვს ერთხელ მაინც უნდა დაიძინო და გაიღვიძო რომ იმპულსურად არ იმოქმედო. ჰოდა მეც დავიძინე, გავიღვიძე და სამშაბათს წავედი ბათუმში : )

ერთი კვირის განმავლობაში ვცხოვრობდი ჩემ ხუთ თანამშრომელთან ერთად ბათუმში, რომელთა საშუალო ასაკიც დაახლოებით 27-ია, დილით ვიღვიძებდით ყველანი რვისთვის, ათისთვის გავდიოდით აჭარის სოფლებში, ველაპარაკებოდი უამრავ ადგილობრივ მოსახლეს, ვსვამდი გაჭყეპამდე შემოთავაზებულ კოფეს და კომპოტს, ერთხელ შუადღისას სოფლის სადღეგრძელებლად ტყემლის არყის დალევაც მომიწია იქაურ ბაბუებთან ერთად  ყანების თავზე : ) ვტკბებოდი ჭოროხის ხეობის უძალიანლმაზესი ხედებით, ვცდილობდი მომეხერხებინა ოღრო-ჩოღრო გზებზე მანქანიდან სურათების გადაღება, დაღამებისას ვბრუნდებოდით ბათუმში ძალიან დაღლილები და მშივრები, ერთად ვამზადებდით საჭმელს და ვსადილობდით, ვუყურებდით ტელევიზორს, ვიცინოდით, ვსვამდით ლუდს და ღვინოს ნება-ნება, მეორე დღის გეგმებს ვაწყობდით და ძლივს ვაღწევდი თორმეტ საათამდე და მეორე დილის რვამდე გათიშულს მეძინა.
აპრილის ბოლოსკენ კი კიდევ შეიძლება მომიწიოს სადმე წასვლა. მერე კი ზაფხულიც მოვა : )
ჰოდა მერე ისევ მკითხეთ - "არ გინდა წავიდეთ?"

მე კი მინდა ცოტა ხნით ბათუმში გადავიდე საცხოვრებლად და ვხატო და ვხატო ფერადი სახლები და თოკებზე გაკიდული სარეცხი : )


ეს სიმღერა კიდევ სულაც არაა ჩემთვის სევდიანი

Saturday, February 7, 2015

Perfect Morning

იცით როგორია ჩემი იდეალური დილა?! დილით ჩემით რომ მეღვიძება, მთელი ოთახი მზით სავსე მხვდება, ვრთავ რამე მუსიკას ხმამაღლა მაგალითად ამას , ისე, რომ სამზარეულომდეც გააღწიოს ხმამ სანამ ყავას ვიმზადებ, მერე დავდივარ ყავით ხელში მაისურის ამარა მზიან ოთახებში და აივანზე და ვცეკვავ : ) მერე ვჯდები ჩემ მაგიდასთან და წინა საღამოს დაწყებული ნახატის ხატვას ვაგრძელებ და თან ვიცი, რომ საღამოს მეგობრებთან შესახვედრად გავალ სადმე ხმაურიან ადგილას.








Saturday, January 31, 2015

Feels Like a

მე ისევ დავიწყე ხატვა
ორ თვეზე მეტი დამჭირდა ამისთვის

Tuesday, December 30, 2014

:onmywaytokitchen:

trying to stay cheerful and positive and smile, even if there new years eve is coming

Friday, November 28, 2014

ჯერ ყავა თუ შეიძლება

ერთი კვირაა უკვე რაც საქართველოში დავბრუნდი და ჯერ კიდევ ვერ აღვიქვამ სად ვარ და რას ვაკეთებ. სადღაც ვარ უწონადობასა და არამატერიალურ სამყაროს შორის, ვერც დროს აღვიქვამ და ვერც გარემოს. დავდივარ სხვადასხვა ადგილებში, ვნახულობ ადამიანებს და ყველაფერი ძალიან არარეალურად მეჩვენება.
მოყოლებული აეროპორტიდან თბილისამდე მძღოლიდან, ჩემ აივნამდე ყველაფერი გამაბრუებლად მოქმედებს.
ყველაფერი ხომ თითქოს ისევ ისეა და თან საერთოდ სხვანაირად. ძილი და ჭამა საერთოდ თვითნებურად მოქმედებენ. ამინდები უჟმურია. დროდადრო შუქი ქრება.
ენაზე ჯერ კიდევ ვერ ვეჩვევი, რომ ყველაფერი მესმის რასაც გარშემო ამბობენ და ჩემ ნათქვამსაც ყველაფერს ვაგებინებ. წინადადების თქმისას ვფიქრობ, ესე და ესე რომ ვთქვა თუ გაიგებენ-თქო.  რაც ამ ორი წლის მანძილზე ინტერნეტით ვიღებდი ინფორმაციას და რაც აქამდე მაინც ვირტუალური სამყარო იყო, ახლა უცებ იქ აღმოვჩნდი და ჯერ აზრზე ვერ მოვსულვარ : ) სადღაც ჯეტ-ლეგ ლიმბოში ვარ გახირული.
ყავას რაც შეეხება, არანაირი აღარ მომწონს და ვეღარ ვპოულობ როგორი მინდა. ერთადერთი ხინკალია რეალური.
და კიდევ რაც ისევ ისე აღმაფრთოვანებს ღამის ხედი და განათებული ფანჯრებია ჩვენი აივნიდან.


Tuesday, November 4, 2014

ახალი ფანჯრები

ნოემბერი დაიწყო. ჩემი ოთახი აღარ მაქვს, ვილიამი გადავიდა იქ, მე ერთი კვირით მის ოთახში ვცხოვრობ სანამ ახალი მეზობელი გადმოვა. მერე კატის ოთახში გადავსახლდები კიდევ ერთი კვირით და ამასობაში წასვლის დროც მოვა. ამ ოთახში ოდესღაც გაკრული უზარმაზარი ნიუ იორკის პლაკატია და ფანჯრიდან მეზობლის შუშაბანდებში ვიჭყიტები. სამაგისტროს დაცვა ზეგ მაქვს, ახლა მივდივარ პოსტერი უნდა ავაწყო და დავბეჭდო. მოღუშული დღეა, მაგრამ კომპიუტერ-პული გამომახალისებს. მთელი შაბათ-კვირა ბარგს ვარჩევდი და ვალაგებდი, უამრავ რაღაცას ვტოვებ აქ, იმიტომ რომ მთელი ორი წლის ჩემ ცხოვრებას ვერაფრით ვატევ ორ ჩემოდანში : )

Gorillaz - Plastic Beach

ეს ერთ-ერთი ბოლო შმეთერლინგიანთა კლასის პოსტია
ვნახოთ კიდევ თუ მომიწევს გერმანული პოსტების წერა...

Tuesday, October 21, 2014

გოგონები ითვლიან მანქანებს

არსებობს ამ ქვეყნად ადამიანი, რომელთანაც საკუთარი თავის მერე ჩემი შეგნებული ცხოვრების ყველაზე დიდი ნაწილი მაქვს გატარებული.

ერთხელ სკოლიდან მოვდიოდით ბავშვები და ჩემს მეგობარს ვეუბნებოდი - "სულ მენატრება-მეთქი, აი ახლაც ხომ ჩემ წინ მიდის, მაგრამ მაინც მენატრება-თქო.."

ეს სიმღერა იმ ჩვენ თბილისის ცისფერშპალერიან ოთახს მახსენებს და პრაიგრივაწელს : ) ძილის წინ ბიტლზს და რობერტინოს რომ ვუსმენდით და შრიალა ტელევიზორს ჩართულს რომ ატოვებინებდა დედას, სინათლეში ძილი მიყვარსო : ))

ტყვიავში რომ ჩავალ, ერთი ის ჩვენი პეპის კუნძულის ნახატები უნდა მოვძებნო კიდევ თუ არსებობენ : )

და მიკვირს - პირდაპირ საიდან ვიგონებდით ამდენ სასაცილო გასართობს : ) რომელი ერთი გავიხსენო - ბოროტი ლილი, სამკურნალო ბაბუშკა, 'კ' გინდა თუ 'ფ', ფერადი მანქანების თვლა თუ ბუხრების შენება ბლოკებისგან : )

თქვენ გყავთ ადამიანი, ვისთან ერთადაც ოცნება შეგიძლიათ და თან დარწმუნებული ხართ, რომ ერთიდაიგივე წარმოდგენით ადგილას იმყოფებით?
მე კი : )

ანუკი, my soulmate,  დაბადების დღეს გილოცავ!..

რაც მთავარია გახსოვდეს, რომ I can always make you smile და 7ობაა, ანათებს მზე, მაგრად ვარ, დავრბივარ! მიუხედავად იმისა, რომ კარაქი გაძვირებულა რამდენიმე კილოთი : )