Sunday, April 6, 2014

ხუთი წლის შემდეგ

არსებობს ერთი კითხვა, რომელიც ყველა ადამიანის ცხოვრებაში ერთხელ მაინც დასმულა, თუ როგორ და სად წარმოგიდგენია შენი თავი ხუთი/ათი/ოცი წლის შემდეგ? რას გინდა მიაღწიო, რა გქონდეს, სად იყო, ვისთან ერთად იყო და ა.შ.

სინამდვილეში კი რაღაც მომენტიდან უკვე იმ ხუთი/ათი/ოცი წლის შემდეგ მდგომარეობაში იმყოფები და ხვდები, რომ ეს გაცილებით უფრო მაგარი გამოწვევაა, ვიდრე ოცნების დონეზე მომავალზე ფიქრი.

ოთხშაბათს ვიდექი მაინის სანაპიროზე, ზუსტად იმ ხიდის ქვეშ და სწორედ იმ ხუთი წლის შემდეგ მდგომარეობის განცდას ვყავდი შეპყრობილი.


ფრანკფურტში ავტობუსით წავედი, ღამის ათი საათი ხდებოდა ცათამბრჯენები რომ გამოჩნდა ჰორიზონტზე. ვუახლოვდებოდი და უფრო და უფრო მიხაროდა მათი დანახვა. და როგორც კი ავტობუსიდან გადმოვედი და ჰაუპტბანჰოფზე შევაბიჯე მეტროს ხაზზე ჩასასვლელად, მივხვდი, რომ ბერლინი არ არის ჩემი ქალაქი, რომ ფრანკფურტი გაცილებით მირჩევნია და მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე კრიმინალურ ქალაქად ითვლება გერმანიაში, იქ გაცილებით მშვიდად და დაცულად ვგრძნობ თავს, ვიდრე ბერლინში. ფრანკფურტს სულ სხვა ენერგია აქვს, ახალგაზრდული და მიზანსწრაფული, მეტი ფული, ოფიციალური გარეგნობა და ძალიან საქმიანი და სწრაფი ტემპი.

ჩასვლის მიზანი - ლუმინალეს კვირეული და მის ფარგლებში გამართული მედია არქიტექტურის სამიტი და ვორქშოპი.

დღის განმავლობაში სამიტზე ვიყავი, რომელიც მაინის სანაპიროზე არქიტექტურის მუზეუმში მიმდინარეობდა და შესვენებებს და ზოგადად თავისუფალ დროს მდინარის პირას ბალახზე გაშხლართული ვატარებდი. ამინდი იყო დიდებული! ვიჯექი, ვუყურებდი ცათამბრჯენების ანარეკლს, ამ მუსიკას ვუსმენდი და ამაოდ ვცდილობდი გამომეცნო მდინარე საით მიედინებოდა : )
შებინდებულზე კი ქალაქში დავხეტიალობდი და ქუჩებში გაბნეულ სინათლის ინსტალაციებს ვეძებდი.

ოლივერი, ჩემი მასპინძელი ძალიან საკაიფო ტიპი აღმოჩნდა, დრო თვითონ არ ჰქონდა, რომ ჩემთან ერთად ევლო, მაგრამ სამაგიეროდ ბლომად ღირებული რჩევები მომცა და ჩემი განრიგის მიმართაც ძალიან ლიბერალური იყო.


მთელი ამ ორი დღე-ღემის განმავლობაში ვიარე ძალიან ბევრი ფეხით, ვიმგზავრე ბევრი მეტროთი, სადაც ზოგი ძველი ვაგონი ისეთი ფერადი და საყვარელია, ვეს ანდერსონს რომ ენახა, შემდეგ ფილმს აუცილებლად იქ გადაიღებდა, ვიდექი მთელი წლის სამყოფი დროით შუქნიშნებზე, გადავიღე ორიოდე სურათი, გადავისხი ყავა მაიკაზე, გამოვიტანე ფული დოიჩე ბანკის სათავო ოფისის ბანკომატიდან, ჯერ მაინც ვერ ჩამოვყალიბდი სამაგისტრო თემაზე. ხეები ყვაოდნენ და ქუჩებში ფელამუშის სუნი ტრიალებდა.

Saturday, March 29, 2014

მზიანი დღე 29 მარტი, შაბათი

აივანზე ყავით და გუშინდლიდან მორჩენილი ბრაუნის ნაჭრით ვსაუზმობ და ქუჩაში ვიხედები. ხეები ჯერ კიდევ შეუფოთლავია და ასფალტი თითქმის მთლიანად მზით არის დაფარული. მოხუცი წყვილი მისეირნობს ტროტუარზე. "ჯოის პიცა"-ს ბიჭმა ჩაიარა მოტოციკლით. ვეგეში ყველა კარი ღიაა და ყველას ღვიძავს. კატის მუსიკა აქვს ოთახში ჩართული, ეს-ესაა თმა დაიბანა და მთელ დერეფანში შამპუნის სუნი ტრალებს. ანტონი სამზარეულოში ზის, გიტარას უკრავს და მღერის. ახლადგაღვიძებული ფლორიანი ფეხშიშველა გამოტყაპუნდა. სახე ჯერ კიდევ ვარდისფერი აქვს და ზედ ბალიშის ნაკეცები ატყვია. კატი თმას ივარცხნის, მე დავდივარ ყავის ჭიქით ხელში ოთახებს შუა  და ვიცინი. ცოტა ხანში უილიამი მოვა, ჩვენი ახალი მეზობელი. ყველანი კარგ ხასიათზე ვართ. ანტონი წასასვლელად ემზადება, ნივთებს ალაგებს მანქანაში, გიტარაზე ახლა კატი უკრავს, მუსიკა ახლა ფლორიანს აქვს ჩართული ოთახში. მე აივანზე ვდგავარ და ვუყურებ ველოსიპედით მოსეირნე ხალხს. ნაშუადღევია.

easy

Thursday, March 13, 2014

Changes are Good

დღეს ნაშუადღევს სახლიდან გასულს სადარბაზოს კართან მეზობელი შემომხვდა და მაცნობა, რომ ჩვენი სახლი იყიდება და სავარაუდოდ გვიან გაზაფხულზე ყველას სხვაგან გადასვლა მოგვიწევს.  ამინდი იყო მზიანი და მშვენიერი. და გულის სიღრმეში ვიგრძენი, რომ გამიხარდა ბინის გამოცვლის მოსალოდნელი საშიშროება. ჩემი ოთახი კი დიდებულია და იდეალური, მაგრამ ადგილის გამოცვლის იდეა ისეთი მაცდუნებელი ჩანდა, კიდევ უფრო კარგ ხასიათზე დავდექი : ) 
მე ხომ იმ ადამიანთა კატეგორიას მივეკუთვნები, ერთ ადგილას დიდხანს გაჩერება და სულ ერთიდაიგივე საწოლში ძილი რომ ბეზრდებათ, რომლებსაც ცნება "ჩემი საკუთარი საწოლი" არ უყვართ და სხვაგან დარჩენა ყველაფერს ურჩევნიათ. და მახსოვს თბილისში თუ დიდი ხნით ვერსად წასვლას ვერ ვახერხებდი, მრავალფეროვნებისთვის სხვადასხვა ოთახებში მეძინა. 
მე ის ტიპი ვარ, რომელსაც სახლიდან წასვლის მომენტი გაცილებით ურჩევნია სახლში დაბრუნების მომენტს და დახვედრას გაცილება.
  მე ხვალ ბერლინში მივდივარ
  აპრილის დასაწყისში ფრანკფურტში და მერე ვიწყებ სამაგისტროს წერას. მჭირდება დიდი, ხმაურიანი, ჭუჭყიანი და ჩქარრიტმიანი ქალაქი ინსპირაციისთვის. 
 და გუშინ გავაცნობიერე, რომ უკვე წელიწადნახევარია გერმანიაში ვცხოვრობ და უჩვეულო და აღმაფრთოვანებელი გრძნობაა.

This is so Berlin to me 

Thursday, March 6, 2014

როცა მუსიკას ვუსმენ...

მე იმ ადამიანების რიცხვს მივეკუთვნები, რომლებსაც დიდად არ უყვართ სხვადასხვა საქმეებზე ერთდროულად ფიქრი. რომლებსაც ზოგჯერ საერთოდ არ უყვართ ფიქრი.
მე მიყვარს ინტერნეტრადიოები, როცა შემდეგი მუსიკა შენგან დამოუკიდებლად იწყება და არასოდეს იცი რა იქნება შემდეგი.
და არის მომენტები, როცა ირთვება მუსიკა, როცა ჩემი სხეული უარს აცხადებს ნებისმიერი რამის კეთებაზე ან ფიქრზე და მაშინ თავს ვანებებ ყველაფერს, უბრალოდ ვზივარ და ვუსმენ და ვუსმენ და საერთოდ არ ვფიქრობ.


აი ზუსტად ესე ვიჯექი გუშინ თითქმის ერთი საათის განმავლობაში და ვუსმენდი ბეირუთს


Thursday, February 20, 2014

ჩვენ ვერასოდეს ვხედავთ რა ჩანს ჰორიზონტზე

ამ ბლოგზე ჩემი პოსტების რაოდენობა და სიგრძე შემცირდა, სამაგიეროდ მეორე ბლოგი ივსება : ) 
ამერიკაში წასვლა გადავიფიქრე და თან რაღაცნაირად მომეშვა. ანუკის ნახვა კი დიდებული იქნებოდა, მაგრამ გადავწყვიტე, მართალია კონტინენტს არ გავცილებივარ, მაგრამ სანამ ევროპაში ვარ ვიყო ევროპაში : ))
მარტი ახლოვდება, გამოცდები ფაქტიურად მორჩა და სტუდენტები გაიკრიფებიან ნელ-ნელა ქალაქიდან და ვაიმარი დაემსგავსება უკაცრიელ კუნძულს. თუ ძალიან მოვიწყინე წავალ ცოტა ხნით ბერლინში და ეგ იქნება : ) Berlin is always a good idea : )

მე კი ველოდები ახალი სემესტრის დაწყებას
ჩემი ბოლო სემესტრია და ბევრი რამეა დამოკიდებული და ბევრი რამეა ჩაფიქრებული
მე კი ვეცდები მაქსიმალურად გამოვიყენო და დავტკბე თითოეული მომენტით : )
სხვა რომ არაფერი, ზაფხული მოდის : ) კიდევ ერთი კვირა და უკვე მარტია, სულაც რომ თოვლი წამოვიდეს, მაინც მარტია, მაინც გაზაფხული ჰქვია 

მე ვიცი, რომ ყველაფერი კარგად იქნება!
ზოგადად ხომ ოპტიმისტი ვარ, მაგრამ აი ახლა ვგრძნობ კიდევაც, რომ ყველაფერი კარგად იქნება!

(ეს პოსტი უნდა დავილინკო ხოლმე ჩემი უაზრო-სევდიანი განწყობების დროს, აი როგორიც მაგალითად წინა პოსტია : ))


Friday, January 31, 2014

It's a matter of processes

მე ისევ ისე ვცდილობ დილით ადრე გაღვიძებას
ხან გამომდის, ხან არა, ხან ძალიან არა : )
მე ძალიან მიყვარს, როცა ლექცია ათის თხუთმეტ წუთზე იწყება და არა ცხრაზე და დილით ყავის ყიდვას ვასწრებ.
მე ძალიან მიყვარს ყავა ქაღალდის ჭიქებში
თბილისში რომ ჩავალ, ერთჯერადი ყავის ბიზნესს წამოვიწყებ, ყავა თან წასაღებად და ერქმევა "თან წაიღე". 
მანამდე კი პროცესინგს ვსწავლობ


და ვუსმენ "Portugal.The Man"-ს