Tuesday, October 21, 2014

გოგონები ითვლიან მანქანებს

არსებობს ამ ქვეყნად ადამიანი, რომელთანაც საკუთარი თავის მერე ჩემი შეგნებული ცხოვრების ყველაზე დიდი ნაწილი მაქვს გატარებული.

ერთხელ სკოლიდან მოვდიოდით ბავშვები და ჩემს მეგობარს ვეუბნებოდი - "სულ მენატრება-მეთქი, აი ახლაც ხომ ჩემ წინ მიდის, მაგრამ მაინც მენატრება-თქო.."

ეს სიმღერა იმ ჩვენ თბილისის ცისფერშპალერიან ოთახს მახსენებს და პრაიგრივაწელს : ) ძილის წინ ბიტლზს და რობერტინოს რომ ვუსმენდით და შრიალა ტელევიზორს ჩართულს რომ ატოვებინებდა დედას, სინათლეში ძილი მიყვარსო : ))

ტყვიავში რომ ჩავალ, ერთი ის ჩვენი პეპის კუნძულის ნახატები უნდა მოვძებნო კიდევ თუ არსებობენ : )

და მიკვირს - პირდაპირ საიდან ვიგონებდით ამდენ სასაცილო გასართობს : ) რომელი ერთი გავიხსენო - ბოროტი ლილი, სამკურნალო ბაბუშკა, 'კ' გინდა თუ 'ფ', ფერადი მანქანების თვლა თუ ბუხრების შენება ბლოკებისგან : )

თქვენ გყავთ ადამიანი, ვისთან ერთადაც ოცნება შეგიძლიათ და თან დარწმუნებული ხართ, რომ ერთიდაიგივე წარმოდგენით ადგილას იმყოფებით?
მე კი : )

ანუკი, my soulmate,  დაბადების დღეს გილოცავ!..

რაც მთავარია გახსოვდეს, რომ I can always make you smile და 7ობაა, ანათებს მზე, მაგრად ვარ, დავრბივარ! მიუხედავად იმისა, რომ კარაქი გაძვირებულა რამდენიმე კილოთი : )



Wednesday, September 24, 2014

'მყუდრო'

ფანჯარასთან მიჩოჩებულ დივანზე ვარ მოკალათებული, ღამის ორი საათი ხდება, პორტუგალიურ ვარდისფერ ღვინოს ვსვამ, სამაგისტროს ვწერ და ვუსმენ ჩემს უძველეს პლეილისტებს.
ერთადერთი სიტყვა რაც თავში მიტივტივდება არის - 'მყუდრო'
















კიდევ ერთ სიმღერას მოვუსმენ და დავიძინებ!..


Thursday, September 18, 2014

Back to Future

არ ვიცი როდის მოხდა და რანაირად, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს აღმოვაჩინე, რომ ერთი სული მაქვს საქართველოში როდის დავბრუნდები. ორ წელიწადზე მეტია უკვე გერმანიაში ვარ და მიუხედავად იმისა, რომ აქაურობა მეორე სამშობლოსავითაა ჩემთვის,  ვგრძნობ, რომ I'm done with Germany for now.

ერთი სული მაქვს ამ სამაგისტროს როდის დავიცავ და დავბრუნდები უკან. იცით როგორი შეგრძნება მაქვს - Back to Future - რომლის ზუსტ მნიშვნელობას ახლა ვხვდები. მე ვფიქრობ, რომ ძალიან მაგარია, როცა საწყის წერტილად ისეთი ბურდა და მიქსტურა ქვეყანა გაქვს, როგორიც საქართველოა, რომელიც მიმაჩნია, რომ საშინლად საინტერესო და მრავალფეროვანი ადგილია.

და მეორეს მხრივ, როცა ორი დღის წინ ოფიციალურად ჩავირიცხე ჩემ 27-ე სემესტრში, მივხვდი, რომ ყველაფერს აქვს საზღვარი, enough is enough!.. მინდა, რომ უბრალოდ მოვრჩე ამ ყველაფერს, დავჯდე ყოველგვარი დედლაინების და ვალდებულებების გარეშე, გადავხედო ამ თორმეტი წლის მანძილზე რა მისწავლია და არ მისწავლია, ჩამოვყალიბდე და მივმართო.

მონატრება - მენატრება უკვე ყველა და ყველაფერი. აქ ახლა აცივდება მალე და ეგ კიდევ ეფრო მომანატრებს სახლში დაბრუნებისას სამზარეულოში ანთებული შუქის სიმყუდროვეს. მახსოვს ერთხელ სომერსეტ მოემს ეწერა გოგენზე წიგნში - "ტაიტიზე ერთი თეთრი ყვავილი ხარობს, რომლის სურნელსაც ერთხელ თუ ჩაისუნთქავ, მთელი მსოფლიოც რომ მოიარო, მაინც უკან მიგიყვანსო", ჰოდა მე ვფიქრობ, რომ ეგ ჩვენ შემთხვევაში ხინკალზე და თონის პურზეა : )) ისევ დამეწყო ხინკლიანი სიზმრები.

ერთადერთი ვერ წარმომიდგენია საქართველოში ყოფნა ანუკის გარეშე როგორი შეიძლება იყოს.


Wednesday, September 3, 2014

when Mari met el Mar

ლისაბონი.
ეს ქალაქი ჩემს ცხოვრებაში ჯერ კიდევ მაშინ შემოიჭრა პეპიდან, როცა დანამდვილებით ქვეყნების და დედაქალაქების ზუსტი მნიშვნელობაც კი არ ვიცოდი.

ლისაბონი - ჩემი თეთრქვეფენილებიანი კეთილი ქალაქი. სადაც პირველად შევხვდი ოკეანეს.

ლისაბონი ჯერჯერობით ყველაზე შორეული ადგილია, სადაც ჩემი საწყისი წერტილიდან მოვხვედრილვარ. რაც უფრო სამხრეთით მივდიოდი, ხალხი უფრო და უფრო მეგობრული და უშუალო ხდებოდა. ხალხი უბრალოდ გელაპარაკება ქუჩაში, იმიტომ რომ უბრალოდ ლაპარაკი უნდათ. აქ ყველამ იცის ინგლისური მეტ-ნაკლებად. ლისაბონის გარდა ჯერ არავის გავუჩერებივარ ქუჩაში იმის თხოვნით, რომ რესტორნის ლოგოიანი დროშა ჩამერჭო კედლის სამაგრში, რადგან მეპატრონე პატარა ღიპიანი კაცი თვითონ ვერ წვდებოდა : ) რესტორნებში სპორტად არის ქცეული ხალხის გამოჭერა და ყველაფერს აკეთებენ როგორმე თავიანთ მაგიდასთან რომ მიგიზიდონ და დამჯდარი არ ხარ, რომ უკვე ერთი სული აქვთ როდის შეჭამ შენს კუთვნილ ულუფას და გაათავისუფლებ ადგილს მორიგი მსხვერპლისთვის : ) 
ზოგადად ლისაბონი ცოტა ვერ არის სრულ ჭკუაზე : ) მშვიდად შეშლილი ქალაქია. თბილი კლიმატი და ღვინო ხომ თავისას შვრება მაინც. რაღაცნაირი უდარდელობაა გამეფებული, მოშვებული და მზეს მიფიცხებულია. ქუჩებში შებრაწული სარდინების სუნი ტრიალებს და ყველგან მუსიკა ისმის, ტკბილი ბრაზილიური განწყობით და თან ამას ემატება დროდადრო ტრამვაის ხმა, გამვლელების ლაპარაკი, პორტუგალიური ენის მშვიდი და მელოდიური ჟღერადობა.

video

ლისაბონი - ყველაზე ჰიპსტერი და ვინტაჟური ქალაქია ევროპაში და ძველი ორნამენტებიანი კერამიკებით მოპირკეთებული სახლებით, თეთრი ქვის საფეხმავლო ქუჩებით, ძალიან ფირუზისფერი წყლით და გულღია მზით, ყველაზე ფოტოგენური ამქვეყნად. ქალაქი მთლიანად ხელით ნახატ ანიმაციას ჰგავს.

Lisbon
ჰო, პირველი პორტუგალიის ყავა დილაადრიან პირველივე შემხვედრ პასტელარიაში დავლიე, ავტობუსში გაცნობილ მხიარულ სევილიელ ელბასთან ერთად.
ჰოსტელში რენატა და ლუკა გავიცანი, რომლებთან ერთადაც საღამოობით ბეირო ალტოს ბარებში ადგილობრივ ღვინოს და კოქტეილებს ვსვამდით და მერე ლისაბონის აღმართ-დაღმართებს მივუყვებოდით და ქუჩის მუსიკოსებს ვუსმენდით.

video

დილით უთენია მე და რენატა ერთად წავედით აეროპორტში, სიმართლე გითხრათ მიხაროდა, რომ იტალიაში წასვლა გადავიფიქრე და გერმანიაში ვბრუნდებოდი, უკვე ძალიან ვიყავი დაღლილი და კიდევ ახალ ქალაქებს და ენას ძნელად გადავიტანდი.
ფრანკფურტში რომ ჩამოვფრინდი, მივხვდი, რომ ყოველი მოგზაურობის მერე გერმანიაში ჩასვლისას უფრო და უფრო მეტად მაქვს სახლში დაბრუნების შეგრძნება. მთელი ის ქვეცნობიერი თვითმფრინავზე და ავტობუსებზე დაგვიანების შიში გამიქრა, უკვე გერმანიის ტერიტორიაზე ვიყავი და აქედან ყველაფერი გაცილებით მარტივია.

ყველაზე მთავარი კი რა არის აქ - თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ მთელი ეს ათდღიანი გადარბენითი ტური თავისი ჯანჯღარში გატარებული ძილღვიძილა ღამეებით, დაქანცული და ტურტლიანი ფეხებით, ზურგჩანთისგან ჩაწყვეტილი მხრებით, გამთენიის ქალაქებით და ყავით, სრულიად უცხო ენებით, შემთხვევითი ნაცნობებით, სიცხით, უცნაური საჭმელებით, კილომეტრობით სიარულით და კიდევ ათასი იმ მომენტით, რომელიც მხოლოდ მოგზაურობისას ხდება, ერთ-ერთი საუკეთესო რამ იყო რაც კი ოდესმე ცხოვრებაში გამიკეთებია.
სინამდვილეში ჩემი კომფორტ-ზონა სწორედ მანდ ვიპოვე და არა დივანზე ჩათბუნული ცხელი ჩაით ფილმების ყურებაში.

Monday, August 18, 2014

ყველაზე ყვითელი მზე - გრანადა


როგორც წესი გამთენიისას რომელიღაც უცხო ქალაქის სადგურზე ჩამოსულს, პირველი საზრუნავი რაც მიჩნდება ყავის დალევაა. ჟენევაში ჩასვლამდე პირველი ყავა ჯერ კიდევ ლაიფციგის ბანჰოფზე დავლიე. ბარსელონაში სადღაც მეტროს სადგურში ორმოცდაათევროიანის დასახურდავებლად ნაყიდი ყავა შემხვდა, გრანადაში კი მივუყვებოდი ქუჩას ცენტრისკენ და ვეძებდი კაფეს, სადაც კარგად მოვკალათდებოდი, მატარებელში ნანჯღრევ ძვლებს დავასვენებდი და ტელეფონს დავტენიდი.

ორი-სამი კილომეტრის გავლის მერე ერთ-ერთი შენობის კუთხეში წავაწყდი იდეალურ კაფეს  ხალისიანი მომსახურე პერსონალით. ჩემი რჩევაა - თუ სადმე უცხოენოვან ქვეყანაში წახვალთ, მითუმეტეს თუ ამ ქვეყნის პროვინციული ქალაქების ნახვასაც აპირებთ, აუცილებლად ისწავლეთ ერთი-ორი სიტყვა იქაურ ენაზე. თქვენ ვერ წარმოიდგენთ ჩემი ათსიტყვიანი ესპანურის მარაგი როგორ გამომადგა.
ვიყავი უზარმაზარ სავარძელში ჩაფლული და ნება-ნება შევექცეოდი უზარმაზარ კრუასანს.
ყავა დალეულია, ჰოსტელამდე ჯერ კიდევ დიდი დროა. მოვიკიდე ზურგჩანთა და გავუყევი ქუჩებს. მზე ისე ანათებს და ცა ისეთი მოკრიალებულია, ვერც კი წარმოიდგენდი, რომ სადღაც გერმანიაც არსებობს ამქვეყნად თავისი რუხი ღრუბლებით. გრანადა ძალიან კომფორტული ზომის ქალაქია, ეგრევე რომ უღებ ალღოს და თავს შინაურულად გრძნობ. მივუყვებოდი მარმარილოთი მოპირკეთებულ ტროტუარებს და ვფქირობდი, რომ ეს ის ადგილია, სადაც სიამოვნებით გავატარებდი ცხოვრების რაღაც ნაწილს და ვხატავდი და ვხატავდი.


შუადღისას, დაახლოებით პირველიდან ხუთამდე სიესტაა, ყველაფერი დაკეტილია, თითოოროლა ლუდის ბარია ღია და ქუჩაში ორიოდე გადღაბნილი ლანდი მოძრაობს. მე კიდევ ვზივარ ამ დროს ღია ბარში, ვსვამ ადგილობრივ წითელ ღვინოს და ვგრძნობ როგორ უთანაბრდება ჩემი სხეულის და ჰაერის ტემპერატურა ერთმანეთს და ნელ-ნელა როგორ გარდაიქმნება ყველაფერი და მეც მათ შორის ერთ მთლიან მასად და სიზმრისეულ  მდგომარეობაში გადადიხარ.

მშია!..

ყველაზე სახალისო ნაწილი მოგზაურობისას ჭამაა. როცა მენიუში ნახევარზე მეტი არ გესმის რა წერია, პერსონალი შენ ესპანურზე უარესი ინგლისურით ლაპარაკობს და ბოლოსდაბოლოს შეკვეთას როგორღაც აძლევ და ზიხარ და მოუთმენლად ელოდები რა ამოგივა. ვიტყოდი, რომ - "ordering a food in a foreign countries is like a box of chocolates you never know what you're gonna get"
ესპანეთში მიმტანები ისე გემსახურებიან, თითქოს შენს გარდა ათასი საქმე აქვთ კიდევ გასაკეთებელი, თუმცა შენ იმდენად განსაკუთრებულად მიგიჩნიეს, რომ რამდენიმე წუთით ყველაფერი გვერდზე გადადეს და ახლა შენ წინ დგანან სრულ მზადყოფნაში თავიანთი სამხრეთული ღიმილით.


საღამოს მეორე დღე იწყება. მე მივუყვები ვიწრო თეთრკედლებიან საოცრად მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებს, რომელბიც არასოდეს მთავრდება და აუცილებლად სადმე გაგიყვანს. აქ ძალიან სწრაფად ღამდება. მზის ჩასვლიდან ნახევარ საათში უკვე სიბნელეა. არაბულ ქუჩაზე ვხვდები, მთელ ჩაყოლებაზე პატარა ფერად-ფერადი ნივთებით და ლამპებით სავსე მაღაზიებია. კუთხეებში გიტარაზე უკრავენ. აქაც ყველაფერი სიზმარივითაა.

ოცდაოთხ საათს ატარებ ამ ქალაქში და ხვდები, მარკესმა რისი მიხედვით დაწერა "მარტოობის ასი წელი", თუმცა გრანადას არაფერი აქვს საერთო მაკონდოსთან გარდა სიზმრისეულობისა და სიესტისა. გრანადა ბედნიერია და არაფერი ესაქმება მარტოობასთან და მელანქოლიასთან.
მახსოვს მთელი იქ ყოფნის პერიოდში თავისდაუნებურად წელში გამართული დავდიოდი და სულ მეღიმებოდა, შინაგანად იმდენად ბედნიერად ვგრძნობდი თავს.

ანდალუსია არის დედამიწის ნაწილი, სადაც დაუნანებლად ანათებს მზე და მზის ჩასვლისას ყველაზე ლამაზი ფერთა გადასვლას ხედავ რაც კი ოდესმე გინახავს, იისფრიდან ყვითლამდე. ცა არის ყველაზე სასიამოვნო და ლამაზი ფერადი ძილბურნების ფერი, თვალმოუწყვეტლად უყურებ და თვალების დახამხამებაც კი გენანება.

Ah Granada! my love...


Thursday, August 14, 2014

Barcelona - nothing personal only business

ბარსელონა. განთიადი. ძალიან წითელი ცა.

ჟენევიდან დაახლოებით ჩვიდმეტი საათი მოუნდა ავტობუსით ბარსელონამდე გზას, დილით დაახლოებით ექვსის ნახევარი იყო რომ ჩავედით და ჰოსტელში როგორც წესი ორ საათამდე ოთახის აღება არ ხდება. მარტო ბარგი დავტოვე და გავედი ისევ გარეთ. რაღაც მომენტში მივხვდი, რომ ისე მეძინებოდა, სიარულისას წამების მეასედებით მთვლემდა და ფეხები მეკეცებოდა. რამდენიმე საათში შემოვიარე ის ვიწრო ქუჩები, ვიყავი სანაპიროზე, ვნახე კათედრალი და ბოლოს ძალიან მომბეზრდა და ერთი სული მქონდა როდის წავიდოდი ამ ქალაქიდან. ისეთი გრძნობა მქონდა, რომ ქალაქი თავისთვის იყო, მე ჩემთვის და ორივეს გვეკიდა ერთმანეთი.

ჰოსტელი ძალიან არ მომეწონა. ფერანის ქუჩაზე, ზუსტად შუაგულ გოთიკურ კვარტალში იყო და აუტანლად ბევრი ტურისტი ირეოდა ქუჩაზე, თან აი ნამდვილი ტურისტები, ჯგუფებად რომ დაბოდიალობენ და ფოტოების გადაღებას რომ ვერ აუდიან. ოთახი იყო პაწაწინა, ბნელი, უსუფთაო და ხალხით და ძირითადად ყაყანა თინეიჯერებით გამოტენილი. მოკლედ მარტივად რომ ვთქვათ, სამწუხაროდ როგორც მთელი ბარსელონა, ეს ჰოსტელიც იყო "nothing personal only business".

როგორც იქნა შემიშვეს ოთახში, ვახსენე სიესტა და რამდენიმე საათი გაუნძრევლად მეძინა.

საღამოს ქალაქი კიდევ უფრო გადატენილი იყო. ფაქტია ეს არ არის სოლო-მოგზაურებისთვის განკუთვნილი ქალაქი. შენ ნებაზე ვერ სეირნობ. მთელი გზა ჩანთაზე და ჯიბეებზე მქონდა ყურადღება გადატანილი, რამდენჯერაც სადმე დაჯდომა ვცადე, რამდენიმე წუთში ეგრევე გამოჩნდებოდნენ ვიღაც ტიპები და ათასი რაღაცის ყიდვას მთავაზობდნენ. მოკლედ ძალიან გავწამდი : )

ბოლოს საბედნიეროდ ამ ყველაფრისგან თავის დაღწევა გადავწყვიტე და პარკ გუელისკენ ავიღე მარშრუტი. მივუყვებოდი ავტობუსით ლამაზ, ფერადსახლებიან აღმართებს და უცებ ერთ-ერთ მოსახვევში თვალი მოვკარი შენობებს შორის ვიწრო კიბეებით ჩამავალ ქუჩებს და ბოლოს მთელი ქალაქის ხედს. და ვიდექი აღმართის თავზე, ვუყურებდი საღამოს ქალაქს და ვფიქრობდი, რომ არაა, მთლად ესე ცუდადაც არაა ყველაფერი : ) აი ეს მომენტი ამ ფილმიდან ყველაზე მეტად ბარსელონაა ჩემთვის. გვიანი საღამოს ქალაქი, ცა რომ ჯერ კიდევ ნათელია, მაგრამ ლამპიონები რომ უკვე ანთია, ეს ხედი, მოტოციკლეტისტები და სკეიტერები ბულვარზე.


საგრადა ფამილიასთან ვიდექი და ვფიქრობდი -"No, you are definitely great, but Kölner Dom is my one and only"

კარგი ნაწილი იყო ზღვა, ძალიან ნათელი დღეები, მზის ამოსვლა-ჩასვლისას ძალიან ლამაზი ცა და ქალაქი, პატარა ბაზარი გვერდით ქუჩაზე გემრიელი ახალთახალი პროდუქტით. 


მოკლედ პოსტის დაწერაც კი მეზარება ბარსელონაზე : )

ზურგჩანთის მოკიდების ბედნიერება!

უცხოენოვან ქვეყნებში ყოველი სწორად ნაპოვნი ბაქანი და წარმატებით გავლილი ბილეთის კონტროლი განსაკუთრებულ თავდაჯერებულობას და სიამაყეს გგვრის.
მატარებელი. საძილე ტომარაში გემრიელად ძილი. გრანადის სადგურზე ბოლო წამებში გადმომხტარი. დილა მშვიდობისა გრანადა!..

Tuesday, August 12, 2014

Off I Go - თავიდან

როცა სამარის შაბათ-კვირამ გადაიარა და გავაცნობიერე, რომ ტყუილად არ მიშრომია და ჩემი პროექტი გამომივიდა, მივხვდი, რომ აი ზუსტად ზურგჩანთის ჩალაგების და ვაიმარიდან სადმე ძალიან შორს წასვლის დრო იყო. რადგანაც უამრავი ადგილის ნახვა მინდოდა, ტურის დაგეგმვა დიდად ტვინის საჭყლეტი ამოცანა აღმოჩნდა.
ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ერთ საღამოს მაიკოს მივწერე თუ ყველანი ისევ მანდ ხართ, ჟენევაში ჩამოგივლით-თქო. მაიკომ კი-ო და ავდექი და მაშინვე უბრალოდ ვიყიდე თვითმფრინავის ბილეთი ლაიფციგი-ჟენევა და მივხვდი, რომ მორჩა ეგ არის, დაიწყო, უკან დასახევი გზა აღარაა და მივყევი. არანაირი კონკრეტული მიმართულება არ მქონია, უბრალოდ გახსნილი მქონდა ყველანაირი ტრანსპორტის საიტები და ვეძებდი ყველაზე იაფ და დროის მხრივ ხელსაყრელ მიმართულებებს და ქალაქებს. ჟენევიდან ყველაზე მომხიბვლელად ბარსელონასკენ მიმავალი ავტობუსი გამოიყურებოდა, ჰოდა ეგეც მივაყოლე. ბარსელონადან ბევრი ვიფიქრე გრანადამდე მადრიდის გავლით ჩავსულიყავი თუ არა, მაგრამ ბოლოს სამხრეთ სანაპირო ვარჩიე. გრანადიდან ლისაბონამდე ავტობუსი ვიპოვე და ეგეც მივამატე ჩემი ელექტრონული ბილეთების შეკვრას დესკტოპზე. და ბოლოს ლისაბონიდან უკან ფრანკფურტამდე და იქიდან ვაიმარამდე. იტალია ვეღარ გავქაჩე. დაახლოებით ორი დღე მოვანდომე ცალმხრივი ბილეთებით წრიული ტურის შედგენას. მორჩა, გზა გარკვეულია! ღამის გასათევები დარჩა. მივაკითხე ქაუჩსერფინგს, დავგზავნე თხოვნები, ზოგმა უარი მომწერა, ზოგმა საერთოდ არ მიპასუხა, ზოგი მე არ მომეწონა და გადავედი ჰოსტელების ძებნაზე. ეგ ადვილია. დაახლოებით კიდევ ერთი დღე მოვანდომე ღამის გასათევების შოვნას და მორჩა! 28 ივლისს გავდივარ ვაიმარი-ლაიფციგი-ჟენევა-ბარსელონა-გრანადა-ლისაბონი-ფრანკფურტი-ვაიმარი. აქედან სამ ღამეს ავტობუსებში და მატარებელში ვათევ და განთიადზე ჩავდივარ ქალაქებში. ნაის!
ახლა ჩანთა, რა მიმაქვს, რას ვტოვებ. თავიდან ზურჩანთის ყიდვა მინდოდა, მოზრდილი სამგზავროსი, მაგრამ მერე გადავწყვიტე, რომ ჩასაბარებელი ბარგი არ მინდოდა მქონოდა აეროპორტში, ასევე სატარებლად მსუბუქი და კომპაქტური რომ ყოფილიყო, ავიღე ჩემი ფერადი ძველი პატარა ზურგჩანთა და ვეცადე მთელი ათი დღის სამყოფი საჭირო ნივთები ჩამეტია შიგნით + საძილე ტომარა მივამაგრე, რომელიც მოგვიანებით ძალიან გამომადგა.

დავიწყე ნივთების გადალაგება და ხელში ჩემი პასპორტი რომ მომხვდა აი მაშინ ვიგრძენი, რომ რაღაც ძალიან მაგარი რამის გაკეთებას ვაპირებდი და მაშინ ამიკაწკაწდა სული პირველად.

ვაიმარი-ლაიფციგი-ჟენევა
ყველგან დროულად გადავჯექი და პირველი ბილეთების კონტროლი წარმატებით გავიარე

ჟენევაში კოკისპირულად წვიმს, უაზროდ ძვირია და ბომჟი ახალგაზრდების ადგილი იქ არ არის, შესაბამისად მოსაწყენია იქაურობა.
დიდი ხნის შემდეგ ოჯახის წევრების ნახვა და მითუმეტეს არაჩვეულ ადგილას უცნაური გრძნობაა. რაღაცნაირად არამარტო ოჯახის წევრებად, არამედ ადამიანებადაც აღიქვამ, რომლებსაც თავიანთი ცხოვრება აქვთ : ) ფაქტია, რომ მთელი იმ დროის მანძილზე მეძინა გაცილებით ტკბილად, ვჭამდი გაცილებით გემრიელად და ვლაპარაკობდი ბევრს ჩემი აქცენტაღებული ქართულით
ოცდათერთმეტში შუადღით გავუყევი ბარსელონისკენ გზას. ვიჯექი ავტობუსში ფანჯარასთან მოკალათებული, პირი ჯერ კიდევ მამიდაჩემის გამოტანებული კატლეტებით მქონდა გამოტენილი და  ვცდილობდი გამერკვია გზადშემხვედრი ქალაქების სახელწოდებები.
აჰ! გრენობლი... ქუჩაში ბევრი ხალხია, ლამაზი, ფრანგულაივნებიანი სახლები დგას.
ავინიონის ცენტრალური სადგური...
პროვანსაში ვართ.
ღამდება და მეძინება. დროდადრო ავტობანიდან გადახვევისას პატარა ქალაქების მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში ავტობუსის სიარულისას მეღვიძება.
დილის ხუთი საათია, ბარსელონა ნორტე.
კიდევ ნახევარი საათი, ბარსელონა სანტს... ჩავდივარ...