back to weimar

აი ახლა როცა ჩემს ოთახში, ჩემს დივანზე ვზივარ და ჩემი აივნის ღია კარიდან ქუჩის ხმაური შემოდის, ვხვდები, რომ home is where I am.

არის ერთი ფრაზა, რომელიც თავისდაუნებურად ეგრეა: "What happens in Amsterdam stays in Amsterdam"
ხვდები, რომ როგორც კი აეროპორტის საპასპორტო კონტროლს გაცდები და ბარგით ხელში ქალაქში გადიხარ, ყველაფერი მანამდე მომხდარი უკან გრჩება
ევროპაში ძნელია ნაღვლიანი იყო, აქ არაა მაგდენი ემოცია
ძალიან კარგი ერთი თვე იყო
განსაკუთრებით ბოლო წვეულება
ძილში მხოლო ორი შუადღე გავატარე, ისიც თბილისის ნაშუადღევის ძილის ხათრით
მე კი ვგრძნობ, რომ ორი რეალობა მაქვს

i feel Good
ეს-ესაა სიუმ ეს ჯგუფი დამილინკა
i feel really good

give me one reason to stay...but... anyway...I can't...

დრო ისე გავიდა საერთოდ ვერ მივხვდი
მგონია, რომ სადღაც დროსა და სივრცეში ვარ გამოკიდებული და ვხვდები, რომ არ მყოფნის მხოლოდ ეს ოთხი კვირა
ვხვდები, რომ იმ ადამიანების ნახვა, რომლებიც მიყვარს, მხოლოდ ერთხელ და ორჯერ არაა საკმარისი

არცერთი წუთი არ მინდა მარტომ გავატარო
თბილისი ისეთი კარგია, რომ ვერაფრით ვერ ვწყდები, სულ მინდა ვიარო ქუჩებში, ჭყეტელა, აბდაუბდა განათებებმა თვალი მომჭრას, აყრილ და მტვრიან ქვაფენილებზე მივაბიჯებდე, ყველა ადამიანის დანახვა მიხაროდეს ვინც კი შემომხვდება და ყურში ქართულად ლაპარაკი მესმოდეს.
აქ მინდა ჯერ ყოფნა, აქ ყველაფერი ისეთი ემოციურია
მერე რა, რომ არავინ იღიმება ქუჩაში და მაღაზიებში
აქაურობა ვანილივითაა, სევდიანია და მოტკბო

შაბათს ანუკის ჯვრისწერა იყო
ხვალ რაჭაში მივდივარ
18-ში კი დიდი დღეა და გრძელი ღამე და მერე განთიადი

სინამდვილეში კი მხოლოდ ერთი კოცნა არაა საკმარისი
და ოცში დილით უკან მივფრინავ

ნატას ბლოგზე ამ სიმღერას წავაწყდი და კიდევ უფრო დამასევდიანა