მგონია, რომ სადღაც დროსა და სივრცეში ვარ გამოკიდებული და ვხვდები, რომ არ მყოფნის მხოლოდ ეს ოთხი კვირა
ვხვდები, რომ იმ ადამიანების ნახვა, რომლებიც მიყვარს, მხოლოდ ერთხელ და ორჯერ არაა საკმარისი
არცერთი წუთი არ მინდა მარტომ გავატარო
თბილისი ისეთი კარგია, რომ ვერაფრით ვერ ვწყდები, სულ მინდა ვიარო ქუჩებში, ჭყეტელა, აბდაუბდა განათებებმა თვალი მომჭრას, აყრილ და მტვრიან ქვაფენილებზე მივაბიჯებდე, ყველა ადამიანის დანახვა მიხაროდეს ვინც კი შემომხვდება და ყურში ქართულად ლაპარაკი მესმოდეს.
აქ მინდა ჯერ ყოფნა, აქ ყველაფერი ისეთი ემოციურია
მერე რა, რომ არავინ იღიმება ქუჩაში და მაღაზიებში
აქაურობა ვანილივითაა, სევდიანია და მოტკბო
შაბათს ანუკის ჯვრისწერა იყო
ხვალ რაჭაში მივდივარ
18-ში კი დიდი დღეა და გრძელი ღამე და მერე განთიადი
სინამდვილეში კი მხოლოდ ერთი კოცნა არაა საკმარისი
და ოცში დილით უკან მივფრინავ
ნატას ბლოგზე ამ სიმღერას წავაწყდი და კიდევ უფრო დამასევდიანა
No comments:
Post a Comment