მარი იზრდება

ამ ერთი კვირის განმავლობაში მივხვდი, როგორია უსახლკაროდ დარჩენის საშიშროება

მივხვდი, როგორი ძნელია გაიღიმო, მაშინ, როცა შემდეგი ღამის გათენება ქუჩაში მოგიწევს და როცა ძალიან ცივა უკვე

ერთადერთი შიმშილი მაინც არ მომელოდა

როცა აბსოლუტურად მარტო ხარ ქალაქში და არ იცი საიდან დაიწყო

და როცა აბსოლუტურად არცერთ ჰოსტელში და იაფ სასტუმროში ერთი საწოლიც კი არაა თავისუფალი რომ დაიძინო

როცა გაქვს ფული მაგრამ არ არსებობს ფიზიკურად სახლი

ჩემი ერთერთი გულისმომკვლელი სტატუსის შედეგად : )

და როცა სულ ახალგაცნობილი ადამიანები წარმოუდგენელ დახმარებას გიწევენ და ცდილობენ თავშესაფარი მოგიძებნონ

როცა ხვდები, რომ არანაირ შემოთავაზებულ დახმარებაზე უარი არ უნდა თქვა, იმიტომ, რომ მეორედ არავინ გაგიმეორებს და არანაირი თავმოყვარეობის და უხერხულობის საკითხები აღარ განიხილება. და ხვდები, რომ რაღაცების მოთმენა და ატანა გიწევს, იმიტომ რომ უბრალოდ სხვა გზა და არჩევანი არ გაგაჩნია. და ხვდები, რომ გაგიჭირდება, მაგრამ შენნაირი ადამიანის გამოჩენისას შენც ისევე მოიქცევი და შეძლებისდაგვარად დახმარებას გაუწევ. ჰოდა მივხვდი, რომ დახმარების გაწევა უფრო ადვილია, ვიდრე მიღება.

რა ცუდია, როცა ბინის სანახავად და ამავდროულად თანამცხოვრებლებთან გასაუბრებაზე მიდიხარ და უარს გეუბნებიან უბრალოდ იმიტომ, რომ ან გერმანელი არ ხარ, ან ბევრს იცინი, ან უბრალოდ არ მოეწონე ან რავიცი ათასი მიზეზის გამო

როცა ყველგან სადაც კი რეკავ, უკვე ყველა ბინა გაქირავებულია

ჰოდა ძალიან მიხარია, რომ 12-13 ბონში მივდივარ და ყველანაირად ვეცდები ჩემს საყვარელ და გულთბილ კიოლნსაც შევუარო.

ამ ერთი კვირის განმავლობაში ისე გავიდა დრო მგონია ერთი ნახევარი წლით მაინც გავიზარდე და ვხვდები, რომ რეალურად რა ადვილი იყო საქართველოში ცხოვრება და ფაქტიურად რა ადვილი მოსაგვარებელი იყო ყველაფერი. ეს დღეები ინტერნეტიც არ მაქვს, ამიტომ უამრავი დრო მაქვს საფიქრელად, ჰოდა ვფიქრობ, რომ ბევრს არაფერს არ შევცვლიდი ჩემს განვლილ ცხოვრებაში, მაგრამ ვიცი, რომ სულ შევცვლი ჩემს მომავალ ცხოვრებას.

კიდევ უფრო დავრწმუნდი, რომ ადამიანი მარტოხელა არსებაა და არავის იმედი არ უნდა ჰქონდეს ამქვეყნად და თავის თავს თვითონ უნდა მიხედოს, უბრალოდ არსებობენ კეთილი ადამიანები და არსებობს გამართლება.

და კიდევ ვხვდები როგორ გამიხარდება ჩემი ძველი მეგობრების დანახვა და როცა დავინახავ მივხვდები როგორ მომნატრებია. მონატრებას რაც შეეხება - არავინ და აღარაფერი აღარ მენატრება, იმიტომ რომ ახლა იმდენად პირველადი მითხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად ვიბრძვი, რომ ემოციების დრო და საშუალება არ მაქვს.

კიდევ მივხვდი იმას, რომ როგორც კი ტუალეტში მოგინდება მაშინვე უნდა შეხვიდე, სანამ ვინმე არ დაგასწრებს და შხაპის მისაღებად არ შევა : )