არსებობს უფულობის ორი ვარიანტი - პირველი, როცა ფული არ გაქვს და არც არასოდეს გქონია არც იცი ფულის ხარჯვა რა სიამოვნებაა
და მეორე - როცა ფული გქონდა, ახლა აღარ გაქვს და მისი გემო ისევ გახსოვს.
პირველ შემთხვევაში არც გადარდებს მაინცდამაინც შენი მდგომარეობა და თავსაც დიდად არ იწუხებ მისი გამოსწორებით
მაგრამ აი მეორე შემთხვევაში - ყველაფერს გააკეთებ იმისთვის, რომ ისევ შეგეძლოს შენ ნებაზე უფრო და უფრო მეტის შოვნა და ადრინდელი მდგომარეობის დაბრუნება.
შესაბამისად ვიტყოდი, რომ ყველა უნდა შეეჩვიოს ბავშვობიდანვე რაღაც დონეზე მაინც ფულის თვითონ გამომუშავებას და ხარჯვას - მომავალი მოტივაციისა და დამოუკიდებლობისთვის.
მოკლედ - დღეს სამსახურიდან წამოვედი, სახარჯოდ შემორჩენილი ასამდე ლარით და მომავლის იმედით. ორშაბათიდან ვიწყებ სტაჟირებაზე სიარულს, რომელიც სამ თვეს გრძელდება და ანაზღაურების გარეშეა. და უკვე თავისდაუნებურად იწყებს ჩემი გონება ფიქრს - სად ვიშოვო ფული. და გონებაში მიტივტივდება ჩემი ჩვეული ფრაზა, რომელიც ყოველთვის ამართლებს - "რამეს მოვიფიქრებ!"ნამდვილად მოვიფიქრებ : ) იმიტომ, რომ მე დაგემოვნებული მაქვს საკუთარი ფულის სიტკბოება, რომელიც უგემრიელესია.
დღეს კიდევ ერთხელ დავიწყე რაღაც ახალი ჩემს ცხოვრებაში - როგორც ვატყობ ჩემში კოლექციონერის სულია, ცხოვრებისეული გამოცდილებების შეგროვების მოთხოვნილება, მინდა მოქმედება, ახალ-ახალი გამოცდილებები და ურთიერთობები.
მე არ ვიცი სად მიმიყვანს ესეთი გზა, მაგრამ მთავარი სიარულია, მოძრაობა - აუცილებელია გზა სადმე დამთავრდეს?! ესეთი გზები არასოდეს არ მთავრდება <3 აი ალბათ ესაა ჩემი ხეტიალისადმი საშინელი სიყვარულის ერთ-ერთი გამოხატულება.
No comments:
Post a Comment