 |
| Handmade Flowers |
რა უნდა ვქნათ, როცა არა და აღარ მოდის გაზაფხული???
მძინავს თუ მღვიძავს?
მღვიძავს, მაგრამ ვერაფრით ვფხიზლდები
ვმოქმედებ, მაგრამ აშკარად უმოძრაობით ვარ სავსე.
ვუსმენ და ვერაფერი გამიგია
ვუყურებ და ვერაფერს ვამჩნევ
ვმეტყველებ, მაგრამ არაფერს ვამბობ
ვჭამ, მაგრამ ვერ ვაგემოვნებ
დგომისას ვერტიკალურად ვწევარ
დრო გადის, მაგრამ ყოველდღე ისევ და ისევ იგივე საათები დგება 10, 12, 16, 21, 04
არც წვიმს, არც თოვს, არც დარია...
მოკლედ - დიაგნოზი: დღე-ღამეში 24 საათია, აქედან როგორც წესი, 15 საათს ვატარებ კომპიუტერთან, 6-7 საათი მძინავს, ერთი საათი მგზავრობაში იხარჯება, და სხვა დანარჩენისთვის მთელი მორჩენილი დრო რჩება. + ამას თეორიული გაზაფხული. ასეთ დროს თავისუფლად შემიძლია ჩემს საყვარელ ფრაზაში ცოტაოდენი ცვლილება შევიტანო და მივიღებ რეალობას - "არსებობა მშვენიერია?!"
სულ რამდენიმე სხივი მზე მჭირდება.
P.S. იცით რა მიყვარს ძალიან?! :D - დილით როცა ძალიან მეჩქარება და ყოველი წუთი ძვირფასია დაგვიანების თავიდან ასაცილებლად, არადა საშინლად ზოზინა მარშუტკა, რომ მხვდება - და ამ დროს საკუთარი ავტომობილიანი რიგითი მოქალაქე მძღოლური დაგემოვნებით რომ გადაუსწრებს ჩვენს მარშუტკას და გინებასაც მოაყოლებს, ჩვენი მძღოლი რომ გამწარდება და გაზს მიაჭერს და თითქმის ათ წუთში ჩავა ვაკე-საბურთალოს გადასახვევიდან პეკინამდე. და მეც აღარ ვაგვიანებ.
მძინავს თუ მღვიძავს?
მღვიძავს, მაგრამ ვერაფრით ვფხიზლდები
ვმოქმედებ, მაგრამ აშკარად უმოძრაობით ვარ სავსე.
ვუსმენ და ვერაფერი გამიგია
ვუყურებ და ვერაფერს ვამჩნევ
ვმეტყველებ, მაგრამ არაფერს ვამბობ
ვჭამ, მაგრამ ვერ ვაგემოვნებ
დგომისას ვერტიკალურად ვწევარ
დრო გადის, მაგრამ ყოველდღე ისევ და ისევ იგივე საათები დგება 10, 12, 16, 21, 04
არც წვიმს, არც თოვს, არც დარია...
მოკლედ - დიაგნოზი: დღე-ღამეში 24 საათია, აქედან როგორც წესი, 15 საათს ვატარებ კომპიუტერთან, 6-7 საათი მძინავს, ერთი საათი მგზავრობაში იხარჯება, და სხვა დანარჩენისთვის მთელი მორჩენილი დრო რჩება. + ამას თეორიული გაზაფხული. ასეთ დროს თავისუფლად შემიძლია ჩემს საყვარელ ფრაზაში ცოტაოდენი ცვლილება შევიტანო და მივიღებ რეალობას - "არსებობა მშვენიერია?!"
სულ რამდენიმე სხივი მზე მჭირდება.
P.S. იცით რა მიყვარს ძალიან?! :D - დილით როცა ძალიან მეჩქარება და ყოველი წუთი ძვირფასია დაგვიანების თავიდან ასაცილებლად, არადა საშინლად ზოზინა მარშუტკა, რომ მხვდება - და ამ დროს საკუთარი ავტომობილიანი რიგითი მოქალაქე მძღოლური დაგემოვნებით რომ გადაუსწრებს ჩვენს მარშუტკას და გინებასაც მოაყოლებს, ჩვენი მძღოლი რომ გამწარდება და გაზს მიაჭერს და თითქმის ათ წუთში ჩავა ვაკე-საბურთალოს გადასახვევიდან პეკინამდე. და მეც აღარ ვაგვიანებ.
No comments:
Post a Comment