მუხიანიდან კოლმეურნეობამდე

თუ მუხიანში ხარ და კოლმეურნეობის მოედნისკენ აპირებ წასვლას, უნდა ჩაჯდე #49 მარშუტკაში და გაიარო ქალაქის უკიდურესი გარე დასახლება, სანზონა, ნახალოვკა, პლეხანოვი, მშრალი ხიდი და მიხვდე, რომ ჯერ კიდევ ძალიან, საშინლად ძალიან ბევრი გვიკლია ევროპულ ქვეყანამდე.

ყველაზე მძაფრად ამას მუხიანიდან სანზონამდე, აი იმ უკიდურეს დასახლების გავლისას გრძნობ.

იქ ჯერ კიდევ 90-იანებია, მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ ახლა აქვთ დენი და პულტიანი ფერადი ტელევიზორი – ცხოვრების წესი, კორპუსები, მანქანები, ფანჯრებზე ფარდები და ყვავილებიც კი წინა საუკუნისდროინდელი აქვთ. ეს ცოტათი ნოსტალგიურიც კია, მაგრამ უფრო დამთრგუნველი.

ცხვირს ხელით იხოცავენ და ტანსაცმელზე იწმენდენ. ჯერ კიდევ უამრავი ძველი ჯიხურია გზის პირას ჩამწკრივებული და ძირითადად დაკეტილი. დადიან ძველმანქანიანი ტაქსისტები დაძველებული სახეებით. იქ ყველაფერი ძველია.
გზისპირას ერთი სკვერი იყო, მაღალი ძველი ბალახით, უკაცრიელი ერთადერთი დაცვის თანამშრომლით და ოთხი ალბათ სკოლიდან გამოპარული ბიჭით.
სადაც ხალხს ტანსაცმელი მხოლოდ იმიტომ აცვიათ, რომ არ შესცივდეთ და არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს როგორ ადგას ტანზე. სადაც ეტყობათ, რომ ჩინური დაბალი ხარისხის საცვლები აცვიათ და ისიც ძალიან ძველი. და შავი ფერის ტანსაცმელს ირჩევენ მხოლოდ იმიტომ, რომ შავი ყველაფერზე მიდის, თან მითუმეტეს ყველაფერი მაინც შავი აქვთ და წარმოდგენა არ აქვთ, რომ შავი მოდის სამყაროში კლასიკურ ფერადაა აღიარებული.

მგზავრების ძირითადი ნაწილი აქ ამოდის, არამომღიმარი სახეებით. გოგოები, რომლებიც ძალიან იაფფასიანი მაკიაჟით იპრანჭებიან და მხოლოდ გათხოვებაზე ფიქრობენ. ბიჭები, რომლებიც იზლაზნებიან, ღიპი წამოზრდიათ და მამებს ეჩხუბებიან, თუ მათი მოტანილი საჭმელი არ მოეწონათ ან არ ეყოთ. რაზე ფიქრობენ არ ვიცი, ალბათ ტოტალიზატორში და სლოტკლუბში წაგებულ ფულზე. მამების და დედების დაკარგული თაობა, რომლებიც ვერაფრით და უფრო არაფრით არ ეგუებიან არაფერს ახალს და ჭაობის დინებას მიჰყვებიან. და მოხუცები, ყველაზე საწყლები, ნერვებმოშლილები, უღონოები რომლებიც უბრალოდ ელოდებიან. და ყველაზე ცუდი – საკუთარი ცხოვრება არ გააჩნიათ, ეს ყველა ცხოვრობს სხვისი ცხოვრებით, ჭორაობენ სხვებზე, უყურებენ სხვებს, შურთ, არ უყვართ სხვები, არ იციან რა გააკეთონ და არც ირჯებიან მაინცდამაინც, წუწუნებენ და თავი უფრო საცოდავი ჰგონიათ,

ბეჩავი – მათი ჩვეულებრივი მდგომარეობაა და თავი უკვე აღარ ჰგონიათ ადამიანობის ღირსად, ახალგაზრდები უკვე ასაკოვნებივით აზროვნებენ.
გურამიშვილზე ახალმა გზატკეცილმა გამამხნევა, წითლად შეღებილმა პროკრედიტბანკის ოფისმა სიცოცხლე შემოიტანა, მანქანების და ხალხის მოძრაობამ გამახალისა. უფრო და უფრო აქეთ, დადიანზე უკვე აქტიური და მომღიმარი ხალხიც შევნიშნე, ფერადად ჩაცმული, ყავისფრად მაინც. პლეხანოვზე, ძველი, მაგრამ ამბიციური შენობებისგან სიამაყე იგრძნობა, აქ ყველაფერი მოწესრიგებულია, თავიდანვე არის გათვალისწინებული საცხოვრებელი, საოფისე და სავაჭრო ზონები მეტნაკლებად. აღმაშენებელი ჩემი ერთერთი ყველაზე საყვარელი ქუჩაა თბილისში.

თვითონ მარშუტკაც ძალიან ძველია და სკამებს შორის ფეხები არ ეტევა. მოჯანჯღარებს და არც არაფერი არ ანაღვლებს, არც მძღოლს.
მშრალ ხიდზე კვირას გამოფენილ უამრავ სახლიდან გამოტანილ ხარახურას და ძვირფას ნივთებს ასევე სახლიდან გამოსული მოღუშული ხალხი დასტრიალებს. თუმცა ეს ყველაფერი ცოცხალია და საინტერესო, მითუმეტეს თუ მზეც ანათებს. კოლმეურნეობაზეც ამოვედით – ერთერთ ყველაზე ჭუჭყიან მოედანზე, სადაც ტრანსპორტის ლოდინს ვერ ვიტან, ბომჟებითაა გაჟღენთილი.

და ბოლოს – სულ სხვა განზომილებაში – ვგეგმავთ საზაფხულო სკოლას ბათუმში, ცოცხალ, აქტიურ და მზით სავსე ორ კვირას.

მთავარია გრძნობდე, რომ ცოცხალი ხარ, გიხაროდეს არსებობა.
მერე რა, რომ აი ამ წამს 38.5 მაქვს სიცხე და გაჭყეპილი ვარ წამლებით და ათასნაირი სითხით :D
არ მოკვდე სანამ ცოცხალი ხარ