უბრალოდ სიცივეს ვერ ვიტან
ჩემი ძველი ჩანაწერი გამახსენდა ფბ-ზე
"...იცი როგორი ამინდია?!
სადმე მთაში უნდა იყო და ნისლიან მთებს გასცქეროდე ხის აივნიდან, რამე თბილმოხურული, უნდა გესმოდეს წვიმიანი ამინდის ხმა და უნდა სუნთქავდე სუფთა ჰაერს.
და საღამოსკენ რვიდან ათ საათამდე, როცა ყველაზე მეტად გწყინდება მარტო ყოფნა, უნდა შემოგიაროს რამდენიმე ახლო მეგობარმა, ერთად უნდა გააკეთოთ რამე გემრიელი საჭმელი და თბილ, განათებულ სამზარეულოში უნდა მომყუდროვდეთ.
და სულ ღამე, უნდა გახვიდეთ გარეთ, გააცილო მეგობრები, სულ ოდნავ აჩქარებული და ოდნავ დაძაბული ნაბიჯებით უნდა დაბრუნდე სახლში, შენ ძაღლთან ერთად და რბილ სავარძელში ჩაგეძინოს.
და საღამოსკენ რვიდან ათ საათამდე, როცა ყველაზე მეტად გწყინდება მარტო ყოფნა, უნდა შემოგიაროს რამდენიმე ახლო მეგობარმა, ერთად უნდა გააკეთოთ რამე გემრიელი საჭმელი და თბილ, განათებულ სამზარეულოში უნდა მომყუდროვდეთ.
და სულ ღამე, უნდა გახვიდეთ გარეთ, გააცილო მეგობრები, სულ ოდნავ აჩქარებული და ოდნავ დაძაბული ნაბიჯებით უნდა დაბრუნდე სახლში, შენ ძაღლთან ერთად და რბილ სავარძელში ჩაგეძინოს.
შუქის ანთება საჭირო არაა..."
მე კიდევ ახლა ჩვენი ოფისის ფანჯრიდან ვუყურებდი წვიმიან ქუჩას და ვუსმენდი მანქანების ჩავლისას შხრიალა ხმას სველ ასფალტზე. ცხვირი გისოსებს შუა მქონდა გაყოფილი და გრილ სუფთა ჰაერს ვსუნთქავდი.
წვიმიანი ამინდები ის ამინდებია უბრალოდ რომ უნდა იჯდე ფანჯარასთან, სადღაც შორს იყურებოდე და ფიქრობდე და ფიქრობდე.
მეტი არაფერი
No comments:
Post a Comment