მოყოლებული აეროპორტიდან თბილისამდე მძღოლიდან, ჩემ აივნამდე ყველაფერი გამაბრუებლად მოქმედებს.
ყველაფერი ხომ თითქოს ისევ ისეა და თან საერთოდ სხვანაირად. ძილი და ჭამა საერთოდ თვითნებურად მოქმედებენ. ამინდები უჟმურია. დროდადრო შუქი ქრება.
ენაზე ჯერ კიდევ ვერ ვეჩვევი, რომ ყველაფერი მესმის რასაც გარშემო ამბობენ და ჩემ ნათქვამსაც ყველაფერს ვაგებინებ. წინადადების თქმისას ვფიქრობ, ესე და ესე რომ ვთქვა თუ გაიგებენ-თქო. რაც ამ ორი წლის მანძილზე ინტერნეტით ვიღებდი ინფორმაციას და რაც აქამდე მაინც ვირტუალური სამყარო იყო, ახლა უცებ იქ აღმოვჩნდი და ჯერ აზრზე ვერ მოვსულვარ : ) სადღაც ჯეტ-ლეგ ლიმბოში ვარ გახირული.
ყავას რაც შეეხება, არანაირი აღარ მომწონს და ვეღარ ვპოულობ როგორი მინდა. ერთადერთი ხინკალია რეალური.
და კიდევ რაც ისევ ისე აღმაფრთოვანებს ღამის ხედი და განათებული ფანჯრებია ჩვენი აივნიდან.
No comments:
Post a Comment